จัดมุมแพ็กของในบ้าน ให้ทำงานเร็วขึ้นเท่าตัว

เก้าโมงเช้า ออเดอร์ค้างจากเมื่อคืนยี่สิบกล่อง กล่องเปล่าอยู่ในห้องเก็บของ เทปกาวอยู่ลิ้นชักครัว ปากกาเมจิกหายไปตั้งแต่เมื่อวานซืน ต้องเดินหาไปหามาสามรอบกว่าจะเริ่มแพ็กชิ้นแรกได้จริง

ลูกวิ่งมาถามว่ากล่องกองกลางห้องนั่งเล่นทำไมไม่เก็บ สามีบ่นเรื่องเดินสะดุดม้วนเทปที่วางอยู่ใต้โต๊ะทุกเช้า พอปิดกล่องเสร็จ ยังต้องเดินไปอีกห้องเพื่อชั่งน้ำหนัก แล้วย้อนกลับมาปริ้นใบที่อยู่ที่โต๊ะทำงาน

สองชั่วโมงผ่านไป แพ็กได้สิบกล่อง ทั้งที่ของไม่ได้เยอะขนาดนั้น เวลาที่หายไปไม่ใช่เวลาแพ็กของ แต่เป็นเวลาเดินหาของต่างหาก

ทำไมมุมแพ็กบ้านถึงช้าลงทุกวัน

ต้นเหตุจริงไม่ใช่ของเยอะเกินไป แต่เพราะบ้านไม่มีจุดที่ถูกจัดไว้ให้แพ็กของโดยเฉพาะ ของแต่ละอย่างเลยไปอยู่ตรงที่ "สะดวกตอนซื้อมาเก็บ" ไม่ใช่ตรงที่ "สะดวกตอนใช้งานจริง" กล่องซื้อมาทีละเยอะเลยเก็บไว้ห้องเก็บของ เทปกาวซื้อพร้อมของใช้ในบ้านเลยไปนอนอยู่ในครัว

อีกเหตุผลคือมุมแพ็กมักโดนใช้ปนกับพื้นที่อื่นของบ้าน วันนี้แพ็กของบนโต๊ะกินข้าว พรุ่งนี้ต้องเก็บโต๊ะเพราะครอบครัวจะกินข้าวด้วยกัน ของที่วางค้างไว้ต้องย้ายไปเก็บ พอจะแพ็กรอบใหม่ก็ต้องเซ็ตทุกอย่างซ้ำอีกรอบ เวลาที่เสียไปกับการเซ็ตซ้ำนี่แหละที่กินเวลามากกว่าตัวการแพ็กของจริง ๆ

เลือกจุดให้ใช่ ก่อนจะซื้อของมาจัด

ก่อนซื้อชั้นวางหรือกล่องเก็บของสักชิ้น ให้เดินสำรวจบ้านหาจุดที่ผ่านสี่ข้อนี้ก่อน

• ใกล้ปลั๊กไฟ เพราะต้องใช้เครื่องชั่งดิจิทัลและอาจต้องปริ้นใบปะหน้าที่จุดเดียวกัน
• ใกล้ทางออกบ้านหรือประตูที่ขนส่งมารับของ ไม่ต้องยกกล่องข้ามบ้านทุกรอบ
• ไม่ใช่พื้นที่ที่ครอบครัวต้องใช้ทุกวัน เช่น โต๊ะกินข้าว โซฟาห้องนั่งเล่น
• มีพื้นที่ตั้งโต๊ะขั้นต่ำหนึ่งเมตรคูณหนึ่งเมตรครึ่ง พอวางกล่องเปิดฝาได้โดยไม่ต้องขยับของอื่น

มุมที่ผ่านเกณฑ์นี้ส่วนใหญ่ไม่ใช่ห้องทั้งห้อง แต่เป็นมุมเล็ก ๆ เช่น มุมห้องนอนที่ไม่ได้ใช้ ใต้บันได ระเบียงที่มีหลังคา หรือครึ่งหนึ่งของห้องเก็บของเดิม ถ้าบ้านเล็กจริง ๆ จนหามุมแยกไม่ได้ ให้เลือกใช้โต๊ะพับได้แทนโต๊ะกินข้าว กางตอนแพ็ก พับเก็บตอนไม่ใช้ อย่างน้อยของที่วางอยู่บนโต๊ะจะไม่ต้องถูกย้ายทุกครั้งที่ครอบครัวจะกินข้าว

สิ่งที่ต้องเลี่ยงที่สุดคือการใช้โต๊ะกินข้าวเป็นมุมแพ็กถาวรโดยไม่มีแผนสำรอง เพราะทุกครั้งที่ต้องเก็บโต๊ะกลับไปกินข้าว คุณเสียเวลาเก็บของกลับเข้าที่แล้วค่อยหยิบออกมาใหม่ ทำแบบนี้วันละสองรอบ เดือนละสามสิบวัน คือเวลาที่หายไปเปล่า ๆ โดยไม่ได้แพ็กของเพิ่มขึ้นเลยสักกล่อง

แบ่งมุมเป็นสามโซน ตามลำดับที่มือคุณเคลื่อนจริง

คนส่วนใหญ่จัดมุมแพ็กแบบ "วางของทุกอย่างเท่าที่มี" ลงไปรวมกัน ทำให้ต้องคุ้ยหาทุกครั้ง วิธีที่เร็วกว่าคือแบ่งพื้นที่เป็นสามโซนตามลำดับที่มือเคลื่อนไปตามธรรมชาติตอนแพ็กของหนึ่งชิ้น

โซนที่หนึ่ง ของเข้า วางไว้ด้านซ้ายมือถ้าถนัดขวา เก็บสต๊อกสินค้าที่ยังไม่ได้แกะ กล่องเปล่าทุกไซซ์ที่ใช้บ่อย

โซนที่สอง กำลังแพ็ก อยู่ตรงกลาง คือพื้นที่โต๊ะหลัก วางเทปกาว กรรไกร ปากกาเมจิก ใบปะหน้า พลาสติกกันกระแทก ทุกอย่างที่ต้องหยิบระหว่างแพ็กหนึ่งกล่อง

โซนที่สาม ของออก อยู่ด้านขวามือ วางกล่องที่ปิดเทปเรียบร้อยแล้ว รอเครื่องชั่งกับใบปะหน้า ก่อนย้ายไปกองรวมรอส่ง

กติกาสำคัญของสามโซนนี้คือของแต่ละโซนต้องหยิบได้โดยไม่ต้องเดินออกจากจุดที่ยืนแพ็กอยู่ ถ้าหยิบเทปแล้วต้องเดินไปอีกฝั่งห้อง แปลว่าโซนวางผิดที่ ให้ย้ายจนกว่ามือจะเอื้อมถึงทุกอย่างโดยขยับตัวแค่ครึ่งก้าว

จัดชั้นวางแบบหยิบมือเดียว ไม่ต้องก้มไม่ต้องเอื้อม

ของที่ใช้บ่อยที่สุดต้องอยู่ระดับสายตาถึงระดับเอว ไม่ใช่ชั้นบนสุดที่ต้องเขย่งหรือชั้นล่างสุดที่ต้องก้ม เพราะทุกครั้งที่ต้องเอื้อมหรือก้ม เท่ากับเสียเวลาสองถึงสามวินาที คูณด้วยจำนวนครั้งที่หยิบทั้งวัน กลายเป็นเวลาที่หายไปเยอะกว่าที่คิด

ชั้นวางเหล็กสามชั้นราคาประมาณ 590-890 บาท พอสำหรับมุมแพ็กขนาดเล็ก จัดแบบนี้

1. ชั้นบนสุด เก็บกล่องเปล่าไซซ์ที่ใช้ไม่บ่อย และของสำรองที่เติมเดือนละครั้ง
2. ชั้นกลาง ระดับมือเอื้อมสบาย เก็บเทปกาว กรรไกร ปากกา ใบปะหน้า ใส่กล่องพลาสติกใสแยกประเภท ราคากล่องละประมาณ 25-40 บาท ติดป้ายชื่อทุกกล่อง
3. ชั้นล่างสุด เก็บกล่องเปล่าไซซ์ที่ใช้บ่อยที่สุด และถุงไปรษณีย์ วางเป็นแนวตั้งจะหยิบง่ายกว่าวางซ้อนทับกัน

เหตุผลที่ต้องใช้กล่องใสแทนกล่องทึบ คือมองเห็นของข้างในได้ทันทีโดยไม่ต้องเปิดฝา ลดเวลาค้นหาลงไปอีกชั้นหนึ่ง ส่วนป้ายชื่อไม่จำเป็นต้องพิมพ์สวย เขียนด้วยปากกาเมจิกบนกระดาษกาวก็พอ ขอแค่อ่านออกจากระยะหนึ่งเมตร

ของชิ้นเล็กที่หายง่าย เช่น ปากกา กรรไกร คัตเตอร์ ให้ผูกเชือกยาวสักคืบติดไว้กับขอบชั้นหรือขอบโต๊ะ วิธีนี้ดูไม่หรูแต่กันของหายได้จริง เพราะของพวกนี้มักหายเพราะถูกหยิบไปใช้ที่อื่นแล้วไม่ได้เอากลับมาวางที่เดิม

ทำสถานีชั่งน้ำหนักกับปริ้นที่อยู่ให้จบในจุดเดียว

ขั้นตอนที่กินเวลามากที่สุดหลังปิดกล่องเสร็จ คือการเดินไปชั่งน้ำหนักที่อีกจุด แล้วเดินไปปริ้นใบปะหน้าอีกจุดหนึ่ง ถ้าแพ็กวันละยี่สิบสามสิบกล่อง เท่ากับเดินไปกลับหลายสิบรอบต่อวันโดยไม่จำเป็น

ทางแก้คือย้ายเครื่องชั่งดิจิทัลกับเครื่องปริ้นมาตั้งบนโต๊ะเดียวกับโซนของออก เสียบปลั๊กพ่วงเส้นเดียวจบ ถ้าไม่มีเครื่องปริ้นตั้งโต๊ะ ใช้โน้ตบุ๊กหรือมือถือเชื่อมปริ้นเตอร์ไร้สายที่วางไว้จุดเดิมก็ได้ผลเหมือนกัน

ลองคำนวณเวลาที่ประหยัดได้ให้เห็นภาพชัด ๆ สมมติเดิมแพ็กของหนึ่งชิ้นใช้เวลาสี่นาที แบ่งเป็นเดินหาเทปหนึ่งนาที เดินไปชั่งน้ำหนักหนึ่งนาที เดินไปปริ้นที่อยู่หนึ่งนาที ที่เหลือคือเวลาแพ็กจริงหนึ่งนาที

พอจัดมุมใหม่ให้ทุกอย่างอยู่ในระยะเอื้อมถึง เวลาทั้งหมดเหลือประมาณสองนาทีต่อชิ้น ลดไปครึ่งหนึ่ง ถ้าแพ็กวันละสามสิบชิ้น เวลาเดิมคือสองชั่วโมง เวลาใหม่คือหนึ่งชั่วโมง เท่ากับได้เวลาคืนมาวันละหนึ่งชั่วโมง เดือนละประมาณสามสิบชั่วโมง เอาไปนอนเพิ่มหรือไปถ่ายรูปสินค้าใหม่ก็ได้

ต้นทุนการจัดมุมนี้ทั้งหมด ทั้งชั้นวาง กล่องใส และปลั๊กพ่วง อยู่ที่ประมาณ 1,200-1,800 บาทครั้งเดียว เทียบกับเวลาที่ได้คืนทุกเดือน ถือว่าคุ้มภายในสัปดาห์แรกที่ใช้งานจริง

กันของหายและกันคนในบ้านมากวนตอนแพ็ก

ร้านที่แพ็กหลายออเดอร์พร้อมกันมักเจอปัญหาของปนกัน ส่งผิดกล่อง หรือลืมใส่ของบางชิ้น วิธีกันปัญหานี้คือใช้ตะกร้าพลาสติกใบเล็กแยกทีละออเดอร์ หยิบสินค้าใส่ตะกร้าให้ครบตามใบสั่งซื้อก่อน แล้วค่อยย้ายลงกล่องพร้อมแพ็กทีเดียว ไม่ใช่หยิบของทีละชิ้นสลับไปมาระหว่างหลายออเดอร์

ติดใบสั่งซื้อไว้กับตะกร้าตลอดจนกว่าจะปิดกล่อง เมื่อปิดกล่องแล้วให้ติดใบสั่งซื้อไว้ที่กล่องทันที ก่อนวางกล่องถัดไปลงตะกร้าเดิม วิธีนี้ป้องกันเหตุการณ์ใบสั่งซื้อหล่นหายแล้วจำไม่ได้ว่ากล่องไหนของใคร

ส่วนเรื่องเด็กและสัตว์เลี้ยงมากวนตอนแพ็ก ให้ตั้งกติกาง่าย ๆ กับคนในบ้านแทนการดุตอนกำลังเครียด ลองใช้ประโยคแบบนี้

"ช่วงหกโมงถึงสองทุ่ม แม่กำลังแพ็กของอยู่ตรงมุมนี้นะ ถ้าจะคุยกันรอสักสิบนาทีได้ไหม เดี๋ยวแม่ตามไปหา"

บอกล่วงหน้าเป็นช่วงเวลาชัดเจน ดีกว่าบอกว่า "อย่ามากวนตอนแพ็กของ" เพราะเด็กและคนในบ้านจะรู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไหร่ ไม่ใช่ต้องคาดเดาเอง ถ้ามีสัตว์เลี้ยงชอบเดินป่วนของบนโต๊ะ ใช้แผงกั้นเตี้ย ๆ กั้นแค่บริเวณโต๊ะแพ็กพอ ไม่ต้องกั้นทั้งห้อง

ของจริงจากหน้าร้าน

ลองดูตัวอย่างสมมติของร้านขายเครื่องประดับที่แพ็กเฉลี่ยวันละยี่สิบห้าออเดอร์ เทียบเวลาก่อนและหลังจัดมุมแพ็กใหม่

ตัวเลขในตารางเป็นตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ตัวเลขรับประกันของทุกร้าน แต่แนวโน้มที่เห็นชัดคือเวลาต่อชิ้นลดลงมากกว่าครึ่ง จากยี่สิบห้าออเดอร์ต่อวัน เวลารวมจากเดิมหนึ่งร้อยนาทีเหลือประมาณสี่สิบนาที เท่ากับได้เวลาคืนมาเกือบหนึ่งชั่วโมงทุกวัน โดยไม่ต้องเพิ่มคนช่วยแม้แต่คนเดียว

เวลาที่ได้คืนมานี้เอาไปใช้ถ่ายรูปสินค้าเพิ่ม ตอบแชทลูกค้าที่ค้างอยู่ หรือแค่นั่งพักก่อนปิดร้านก็มีค่าเท่ากันในแง่ที่ว่าคุณไม่ต้องแลกมันมาด้วยการทำงานดึกขึ้นทุกคืน

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก จัดมุมให้สวยแต่ลืมเรื่องปลั๊กไฟ ซื้อชั้นวางมาจัดเรียบร้อยสวยงาม แต่ไม่มีปลั๊กใกล้ ๆ พอต้องใช้เครื่องชั่งหรือปริ้นเตอร์ก็ต้องลากปลั๊กพ่วงข้ามห้องอยู่ดี ก่อนจัดของให้เช็กตำแหน่งปลั๊กก่อนเลือกจุดเสมอ

พลาดข้อที่สอง ซื้อของมาจัดครบแต่ไม่แบ่งโซน มีชั้นวางสวย มีกล่องใส แต่วางของทุกอย่างปนกันตามที่ว่างเหลือ ไม่ได้แบ่งตามลำดับของเข้า กำลังแพ็ก ของออก สุดท้ายก็ยังต้องเดินหาเหมือนเดิม แค่หาในที่ที่ดูเป็นระเบียบขึ้นเท่านั้น

พลาดข้อที่สาม จัดมุมคนเดียวโดยไม่บอกกติกากับคนในบ้าน จัดเสร็จสวยงาม แต่ลูกหรือสามีไม่รู้ว่าเป็นเขตห้ามยุ่ง ของเลยถูกหยิบไปใช้แล้วไม่เอากลับมาวางที่เดิม ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์มุมที่จัดไว้กลับไปรกเหมือนเดิม ต้องคุยกติกากับทุกคนในบ้านตั้งแต่วันแรกที่จัดมุมเสร็จ ไม่ใช่รอให้ของหายก่อนแล้วค่อยบอก

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้ยังไม่ต้องซื้อชั้นวางใหม่ก็ได้ แค่เดินสำรวจบ้านหามุมที่ใกล้ปลั๊กและไม่ทับพื้นที่ครอบครัว แล้วลองแบ่งของที่มีอยู่ตอนนี้เป็นสามกอง คือของเข้า กำลังแพ็ก และของออก

พรุ่งนี้ตอนแพ็กของ ลองจับเวลาดูว่าแพ็กหนึ่งชิ้นใช้กี่นาที แล้วสังเกตว่าเสียเวลาไปกับการเดินหาของกี่ครั้ง

พอเห็นตัวเลขชัดแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะลงทุนซื้อชั้นวางหรือกล่องใสเพิ่มตรงไหนก่อน ทำแค่นี้ อาทิตย์เดียวก็รู้เองว่าเวลาที่หายไปทุกวันมันไปอยู่ตรงไหนกันแน่