รูปสินค้าพื้นขาวหรือมีฉาก เลือกยังไงให้ขายดีขึ้น

เมื่อวานมีลูกค้าทักถามหาเสื้อสีดำ เปิดอัลบั้มร้านไปเจอสองแบบปนกัน

ตัวหนึ่งถ่ายบนพื้นขาวล้วน ดูเรียบร้อยเหมือนอยู่ในแคตตาล็อก อีกตัวถ่ายบนเตียงมีผ้าปูลายดอกอยู่ด้านหลัง ลูกค้าทักกลับมาว่า "อันไหนคือของจริงที่จะได้คะ" เพราะดูราวกับเป็นคนละร้าน

อีกร้านหนึ่งเจอปัญหาตรงข้าม ถ่ายพื้นขาวทุกชิ้นเพราะอ่านมาว่าดูโปร แต่โพสต์ขายกระเป๋าหนังกลับเงียบ ลูกค้าคอมเมนต์ว่า "ดูเหมือนรูปโรงงาน ไม่รู้ว่าใช้จริงแล้วจะเป็นยังไง"

สองเรื่องนี้ชี้ไปที่คำถามเดียวกัน คือพื้นขาวกับฉากใช้ตอนไหนถึงจะถูก

ร้านหนึ่งขายเสื้อโค้ท ถ่ายพื้นขาวจนเห็นทรงชัดเจน แต่ลูกค้าถามซ้ำทุกครั้งว่าใส่หน้าหนาวเมืองไทยจะร้อนไหม เพราะไม่เคยเห็นภาพคนใส่จริงเลยสักรูป

ทำไมเรื่องนี้ตัดสินใจยากทุกครั้ง

พื้นขาวกับฉากไม่ได้มีแบบไหนดีกว่าแบบไหนตายตัว แต่ละแบบตอบคำถามคนละข้อในหัวลูกค้า พื้นขาวตอบคำถามว่า "สินค้าหน้าตาแบบนี้แน่นอนใช่ไหม" ส่วนฉากตอบคำถามว่า "ถ้าซื้อไปใช้จริง มันจะเข้ากับชีวิตฉันไหม"

ปัญหาคือแม่ค้าส่วนใหญ่เลือกแบบเดียวให้เหมือนกันทั้งร้าน เพราะคิดว่าต้องมีมาตรฐานเดียว ความจริงลูกค้าคนเดียวกันอยากเห็นทั้งสองมุมก่อนตัดสินใจซื้อ อันนี้หลายคนพลาดกัน รวมทั้งเราเองตอนเริ่มขายใหม่ ๆ

พื้นหลังขาวเหมาะกับตอนไหน

ใช้พื้นขาวเมื่อของชิ้นนั้นต้องให้ลูกค้าเห็นทรงกับสีที่ถูกต้องที่สุด ไม่มีอะไรมารบกวนสายตา เหมาะกับเสื้อผ้าถ่ายวางราบ เครื่องประดับ ของใช้ชิ้นเล็กที่มีรายละเอียด และสินค้าที่ต้องเทียบไซซ์หรือเทียบสีกันหลายตัว

รูปแรกของอัลบั้ม หรือรูปที่ใช้เป็นปกโพสต์ มักเหมาะกับพื้นขาวมากกว่าฉาก เพราะต้องการให้คนเลื่อนผ่านแล้วเห็นสินค้าชัดในเสี้ยววินาที ไม่มีฉากมาแย่งความสนใจ

แพลตฟอร์มขายของหลายเจ้ามีกฎเรื่องรูปแรกของสินค้าเหมือนกัน บางเจ้าขอให้เป็นพื้นเรียบไม่มีตัวหนังสือทับ ก่อนตั้งเป็นมาตรฐานร้าน ให้เข้าไปเช็กกฎร้านค้าของแพลตฟอร์มที่ขายอยู่จริงอีกที เพราะแต่ละที่กำหนดไม่เหมือนกัน

พื้นขาวยังช่วยเรื่องหนึ่งที่คนมองข้าม คือทำให้อัลบั้มทั้งร้านดูเป็นชุดเดียวกัน ถ้าสินค้ามีหลายสีหลายไซซ์ การถ่ายพื้นขาวทุกตัวด้วยมุมเดียวกัน ทำให้ลูกค้าเลื่อนดูแล้วเทียบกันง่าย ไม่ต้องเพ่งหาว่าตัวไหนต่างจากตัวไหนตรงไหน

สินค้าที่เหมาะกับพื้นขาวมากที่สุดมีจุดร่วมกันข้อหนึ่ง คือลูกค้าตัดสินใจซื้อจากรูปทรงและสีเป็นหลัก ไม่ได้ต้องจินตนาการเรื่องบรรยากาศเพิ่ม เช่น ต่างหู แหวน ปลอกโทรศัพท์ หรือถุงเท้าที่ขายเป็นแพ็ก

ฉากเหมาะกับตอนไหน

ใช้ฉากเมื่อสินค้าต้องอาศัยบรรยากาศช่วยขาย เช่น ของแต่งบ้าน ของกินที่ต้องดูน่ากิน เสื้อผ้าที่ต้องดูว่าใส่จริงแล้วเข้ากับชีวิตประจำวันแบบไหน หรือของฝากที่ต้องให้เห็นขนาดเทียบกับของจริงรอบตัว

ฉากทำหน้าที่ตอบคำถามที่พื้นขาวตอบไม่ได้ คือ "ถ้าซื้อไปวางในบ้านฉันจะเป็นยังไง" แก้วกาแฟถ่ายพื้นขาวจะดูเป็นแค่วัตถุ ถ้าถ่ายวางบนโต๊ะไม้ข้างหนังสือกับแสงเช้า ลูกค้าจะจินตนาการเห็นตัวเองถือแก้วนั้นทันที

ฉากที่ดีไม่จำเป็นต้องแพงหรือซับซ้อน ใช้ของที่มีอยู่แล้วในบ้าน เช่น ผ้าปูโต๊ะสีพื้น กระดาษแข็งสีเรียบ หรือมุมโต๊ะไม้จริงที่มีแสงธรรมชาติส่องถึง สิ่งสำคัญคือฉากต้องไม่แย่งซีนสินค้า ถ้าลูกค้าดูรูปแล้วจำฉากได้มากกว่าจำของ แปลว่าฉากนั้นแน่นเกินไป

ข้อสังเกตหนึ่งข้อที่ช่วยตัดสินใจได้เร็ว ถ้าสินค้าราคาต่อชิ้นสูง หรือเป็นของที่ลูกค้าต้องคิดนานก่อนซื้อ ฉากช่วยให้ตัดสินใจง่ายขึ้น เพราะเห็นภาพการใช้งานจริง ถ้าเป็นของราคาถูกที่ลูกค้าตัดสินใจไว เช่น ถุงเท้าหรือพวงกุญแจ พื้นขาวที่เห็นชัดเร็วจะช่วยปิดการขายได้ไวกว่า

ตัวอย่างแคปชันที่ใช้คู่กับรูปฉากได้ทันที "ตัวนี้ถ่ายในบ้านจริง ไม่ได้แต่งฉากค่ะ อยากให้เห็นว่าวางในมุมบ้านทั่วไปแล้วสวยแค่ไหน" ประโยคนี้บอกลูกค้าตรง ๆ ว่ารูปนี้คือของจริงในสภาพใช้งานจริง ไม่ใช่รูปโฆษณาที่แต่งจนเกินจริง

วิธีทำพื้นหลังขาวด้วยมือถือ ไม่ต้องมีสตูดิโอ

ของที่ต้องมีแค่สามอย่าง คือกระดาษโปสเตอร์ขาวแผ่นใหญ่ราคาประมาณ 20 บาท พื้นที่ใกล้หน้าต่างที่มีแสงธรรมชาติเข้า และมือถือเครื่องเดียว

1. วางกระดาษขาวให้โค้งจากพื้นขึ้นผนัง ไม่ให้เกิดเส้นขอบตัดกลางภาพ วิธีนี้เรียกว่าฉากโค้งไร้ขอบฟ้า
2. วางสินค้าห่างจากกระดาษประมาณ 30 เซนติเมตร กันเงาสินค้าตกลงไปติดพื้นหลังจนดูมัวเป็นสีเทา
3. ถ่ายตอนกลางวัน หันด้านที่มีแสงเข้ามาให้ตกกระทบสินค้าด้านข้าง ไม่ใช่ถ่ายย้อนแสง
4. ถ้าแสงไม่พอ ใช้กระดาษขาวอีกแผ่นวางฝั่งตรงข้ามหน้าต่าง เพื่อสะท้อนแสงกลับเข้าไปลบเงาดำด้านที่ไม่โดนแสง
5. ถ่ายให้พื้นหลังสว่างจนเกือบขาวสนิทตั้งแต่ในกล้อง จะได้ไม่ต้องมานั่งลบพื้นหลังทีหลัง

ถ้าถ่ายแล้วพื้นหลังยังไม่ขาวสนิท มีแอปตัดพื้นหลังฟรีหลายตัวที่ทำงานได้ในสิบวินาที มีข้อควรระวังหนึ่งข้อ อย่าตัดพื้นหลังจนขอบสินค้าเบลอหรือหายไปบางส่วน ลูกค้าจะสังเกตออกว่ารูปถูกแต่ง แล้วเริ่มไม่มั่นใจว่าสีจริงตรงกับในรูปไหม

กติกาที่ใช้ได้เสมอคือแต่งพื้นหลังได้ แต่ห้ามแต่งสีหรือทรงของตัวสินค้าให้ต่างจากของจริง นี่คือเส้นแบ่งระหว่างแต่งรูปให้สวยกับหลอกลูกค้า

ถ้าไม่มีกระดาษขาวอยู่ในบ้าน ใช้ผนังสีขาวเรียบแทนได้เหมือนกัน ขอแค่ไม่มีรอยเปื้อนหรือปลั๊กไฟติดอยู่ในเฟรม และต้องเช็ดฝุ่นก่อนถ่ายทุกครั้ง เพราะรูปพื้นขาวจะเห็นฝุ่นชัดกว่ารูปฉากมาก

วิธีจัดฉากง่าย ๆ ที่ไม่ทำให้สินค้าจมหาย

เริ่มจากเลือกพื้นผิวหนึ่งอย่างเป็นตัวหลัก เช่น ผ้าลินินสีครีม กระดานไม้สีอ่อน หรือโต๊ะหินอ่อนปลอมแผ่นเล็ก อย่าใช้ลายที่มีสีหรือลวดลายเยอะเกินไป สายตาลูกค้าจะกระจายไปทั่วภาพแทนที่จะจ้องที่ของ

ต่อมาเลือกของประกอบฉากไม่เกินสองถึงสามชิ้น เช่น แก้วกาแฟถ่ายคู่กับหนังสือหนึ่งเล่มกับดอกไม้กิ่งเดียว ไม่ต้องใส่ทุกอย่างที่มีในบ้านลงไปพร้อมกัน ของประกอบมีหน้าที่แค่บอกบรรยากาศ ไม่ใช่มาแย่งพื้นที่ในเฟรม

จัดวางสินค้าให้อยู่ตำแหน่งหนึ่งในสามของภาพ ไม่ต้องวางกลางเป๊ะเหมือนพื้นขาว ฉากเน้นความเป็นธรรมชาติมากกว่าความเป็นระเบียบ ถ่ายมุมเฉียงสี่สิบห้าองศาแทนมุมตรงจากด้านบน จะได้ความรู้สึกเหมือนแอบมองโต๊ะจริงของใครสักคน

สีของฉากกับสีของสินค้าไม่ควรกลืนกันจนแยกไม่ออก ถ้าสินค้าสีขาว ให้ใช้ฉากสีเข้มกว่าเล็กน้อย ถ้าสินค้าสีเข้ม ให้ใช้ฉากสีอ่อนกว่า หลักง่าย ๆ คือฉากกับของต้องต่างกันอย่างน้อยหนึ่งเฉด ตาถึงจะจับสินค้าได้ทันทีที่มอง

แสงสำหรับฉากใช้หลักเดียวกับพื้นขาว คือแสงธรรมชาติจากหน้าต่างดีที่สุด แต่เปิดม่านบางกรองแสงไว้สักชั้น จะได้แสงนุ่มไม่แข็งจนเกิดเงาดำคมชัดบนโต๊ะ

ใช้ทั้งสองแบบผสมกันในอัลบั้มเดียว ให้ได้ผลดีที่สุด

ไม่ต้องเลือกแบบใดแบบหนึ่งตลอดทั้งร้าน วิธีที่ใช้ได้ผลจริงคือผสมกันในอัลบั้มเดียวของสินค้าชิ้นเดียวกัน

รูปที่หนึ่งและสอง ใช้พื้นขาวเพื่อให้เห็นทรงและสีที่ถูกต้องชัดที่สุด รูปที่สามและสี่ ใช้ฉากเพื่อให้เห็นการใช้งานจริงหรือขนาดเทียบกับของรอบตัว รูปสุดท้าย อาจเป็นรูปสินค้าระหว่างใช้งานจริงโดยคนหรือมือถือ

ลำดับนี้ไม่ตายตัว หลักการคือเปิดด้วยความชัดเจน แล้วปิดท้ายด้วยความรู้สึก ลูกค้าที่เลื่อนดูอัลบั้มจะได้ทั้งข้อมูลที่ต้องการและภาพที่ทำให้อยากได้ของชิ้นนั้นไปพร้อมกัน

สำหรับร้านที่มีเวลาถ่ายจำกัด ให้จัดสัดส่วนเป็นพื้นขาวหกสิบเปอร์เซ็นต์ ฉากสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในอัลบั้มเดียว วิธีนี้ทำให้ยังดูเป็นระบบ แต่ไม่แข็งจนดูเหมือนแคตตาล็อกทั้งเล่ม

ของจริงจากหน้าร้าน

ลองดูตัวอย่างสมมติของร้านขายแก้วเซรามิกทำมือ ราคาชิ้นละ 180 บาท เดือนหนึ่งมีคนเข้ามาดูอัลบั้มประมาณ 400 คน

ตัวเลขในตารางเป็นตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ตัวเลขรับประกัน สิ่งที่อยากให้เห็นคือส่วนต่างเกิดจากการให้ข้อมูลครบทั้งสองแบบในที่เดียว ไม่ใช่การถ่ายรูปสวยขึ้นอย่างเดียว

สังเกตว่ายอดคนทักถามราคาของอัลบั้มผสมสูงกว่าอัลบั้มพื้นขาวล้วนเกือบเท่าตัว ทั้งที่จำนวนคนเข้าดูอัลบั้มเท่ากัน เพราะลูกค้าที่อยากเห็นทรงชัดกับลูกค้าที่อยากเห็นบรรยากาศ ได้เจอสิ่งที่ตัวเองต้องการในอัลบั้มเดียวกัน ไม่ต้องเลื่อนหารูปแบบอื่นจากร้านคู่แข่ง

ต้นทุนที่เพิ่มขึ้นจากการทำสองแบบมีแค่เวลา ไม่ต้องซื้ออุปกรณ์เพิ่ม กระดาษขาวแผ่นเดิมกับผ้าปูโต๊ะที่มีอยู่แล้วในบ้านใช้ได้ทั้งสองแบบ

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก ถ่ายพื้นขาวแต่แสงไม่พอ จนพื้นหลังออกเป็นสีเทาหม่น แล้วไปแก้ด้วยการเพิ่มความสว่างในแอปแต่งรูปจนสินค้าเพี้ยนสีตามไปด้วย ทางแก้คือเน้นแสงให้พอตั้งแต่ตอนถ่าย ไม่ใช่ไปไล่แก้ทีหลัง

พลาดข้อที่สอง จัดฉากแน่นเกินจนหาสินค้าไม่เจอ ใส่ทั้งดอกไม้ ผ้า หนังสือ แก้วน้ำ พร้อมกันในรูปเดียว ลูกค้าเปิดมาต้องเพ่งหาว่าของที่ขายคือชิ้นไหน ให้ทดสอบง่าย ๆ ด้วยการถามคนใกล้ตัวว่าเห็นอะไรก่อนในรูป ถ้าตอบเป็นของประกอบฉาก แปลว่าฉากนั้นแน่นไป

พลาดข้อที่สาม ใช้พื้นขาวกับสินค้าที่ควรใช้ฉาก หรือกลับกัน เช่น ขายผ้าห่มแต่ถ่ายพื้นขาวล้วน ลูกค้านึกไม่ออกว่าเวลาห่มจริงจะอุ่นแค่ไหนดูยังไง กลับไปเช็กหมวดสินค้าตัวเองอีกครั้ง ว่าลูกค้าต้องการเห็นความชัดเจน หรือต้องการเห็นบรรยากาศการใช้งานมากกว่ากัน

ทั้งสามข้อนี้แก้ได้โดยไม่ต้องซื้ออุปกรณ์เพิ่มสักชิ้น ใช้เวลาแค่ทบทวนอัลบั้มเดิมอีกรอบ แล้วสลับสัดส่วนพื้นขาวกับฉากให้เหมาะกับสินค้าแต่ละชิ้นจริง ๆ

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้เปิดอัลบั้มสินค้าขายดีที่สุดของร้านขึ้นมาดูก่อน นับดูว่าตอนนี้เป็นพื้นขาวกี่รูป ฉากกี่รูป

ถ้ามีแต่พื้นขาวล้วน ลองถ่ายเพิ่มอีกหนึ่งรูปเป็นฉากง่าย ๆ ด้วยผ้าปูโต๊ะที่มีอยู่แล้วในบ้าน

ถ้ามีแต่ฉากล้วน ลองถ่ายเพิ่มพื้นขาวหนึ่งรูปด้วยกระดาษแผ่นเดียว ไว้ใช้เป็นรูปปกที่เห็นของชัดที่สุด

ทำแค่สินค้าตัวเดียวก่อน แล้วดูว่าคนทักถามราคาเปลี่ยนไปไหมภายในหนึ่งอาทิตย์