ขอรูปแกะกล่องจากลูกค้า มาทำเป็นรูปสินค้าได้ไหม

ลูกค้าส่งรูปมาในแชทตอนสามทุ่ม แกะกล่องเสร็จ ถ่ายวางบนโต๊ะกินข้าวที่บ้าน แสงไฟเหลือง ๆ จากหลอดในครัว พร้อมข้อความ "ของดีมากค่ะ คุณภาพเกินราคา"

คุณกดหัวใจ ตอบขอบคุณ แล้วก็ปล่อยรูปนั้นจมหายไปในกล่องแชท เหมือนที่เคยทำมาทุกครั้ง

ทั้งที่รูปนั้นมีของอยู่สามอย่างที่รูปสตูดิโอของคุณเองให้ไม่ได้ คือแสงจริงในบ้านจริง มุมที่คนใช้งานจริงมอง และคำพูดที่พิสูจน์ว่าซื้อไปแล้วพอใจ

ทำไมรูปจากบ้านลูกค้าถึงขายได้ดีกว่ารูปสตูดิโอบางจุด

รูปสตูดิโอสวยแบบที่ตั้งใจให้สวย มีไฟส่อง มีฉากจัด มีคนแต่งภาพ คนดูรู้อยู่แล้วว่าร้านต้องทำให้ดูดีที่สุด จึงเชื่อได้ระดับหนึ่งแต่ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์

รูปที่ลูกค้าถ่ายเองในบ้าน ไม่มีใครจัดฉากให้ ไฟก็เป็นไฟบ้านจริง พื้นก็เป็นพื้นบ้านจริง คนดูรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่รูปโฆษณา ความน่าเชื่อถือจึงสูงกว่าในสายตาคนที่กำลังลังเลว่าจะซื้อดีไหม

อีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันคือต้นทุน รูปสตูดิโอต้องเสียเวลาตั้งฉาก จัดแสง ถ่ายเอง หรือจ้างช่าง ส่วนรูปจากลูกค้าได้มาฟรี แค่ต้องรู้จักขอให้เป็น ไม่ใช่รอให้เขาส่งมาเอง เพราะลูกค้าส่วนใหญ่ถ่ายเก็บไว้ดูเองเฉย ๆ ไม่คิดจะส่งให้ร้าน ถ้าไม่มีใครถาม

จังหวะที่ควรขอรูป ไม่ใช่ทุกคนที่ควรขอ

อย่าขอรูปจากลูกค้าทุกคนที่ทัก เพราะมันจะกลายเป็นภาระของทั้งคุณและเขา จังหวะที่ขอแล้วได้ผลดีที่สุดมีอยู่สามแบบ

แบบแรก ลูกค้าชมมาก่อนโดยไม่ต้องถาม อย่างในฉากเปิดข้างบน คนกลุ่มนี้พอใจอยู่แล้ว โอกาสที่จะยอมส่งรูปเพิ่มมีสูงมาก เพราะเขาอยากบอกต่อความรู้สึกดีอยู่แล้ว

แบบที่สอง ลูกค้าซื้อซ้ำเป็นครั้งที่สองขึ้นไป คนที่กลับมาซื้อซ้ำคือคนที่ไว้ใจร้านแล้วจริง ๆ การขอรูปจากคนกลุ่มนี้ไม่รู้สึกเหมือนถูกรบกวน เพราะเขาคุ้นเคยกับร้านแล้ว

แบบที่สาม หลังจากส่งของถึงมือลูกค้าไปแล้วสามถึงห้าวัน ช่วงนี้ของยังใหม่ ลูกค้ายังจำความรู้สึกตอนแกะกล่องได้ ถ้ารอเป็นเดือนค่อยขอ ความรู้สึกนั้นจะจางไปแล้ว โอกาสได้รูปก็จะน้อยลง

สามจังหวะนี้รวมกันแล้ว ไม่ต้องขอทุกคน ขอเฉพาะคนที่มีโอกาสตอบรับสูงพอ จะได้รูปสม่ำเสมอโดยไม่ต้องรบกวนใครมากเกินไป

ส่วนคนที่ไม่ควรขอเลยคือลูกค้าที่กำลังมีปัญหากับร้าน เช่น ของช้า ของผิด หรือกำลังต่อรองเรื่องเปลี่ยนคืนอยู่ ต่อให้เขาเคยเป็นลูกค้าดีมาก่อน จังหวะนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะขอความช่วยเหลือเพิ่ม ควรแก้ปัญหาให้จบก่อน แล้วค่อยกลับมาขอในโอกาสหน้า

ข้อความขอรูปที่ก๊อปไปใช้ได้ทันที

หลายร้านกลัวว่าขอแล้วจะดูเหมือนเอาเปรียบ ลูกค้าจะรู้สึกว่าซื้อของแล้วยังต้องมาทำงานให้ร้านฟรี ๆ ทางแก้ไม่ใช่ไม่ขอ แต่เป็นการขอให้มีเหตุผลที่ลูกค้าฟังแล้วรู้สึกว่าตัวเองได้ประโยชน์ด้วย ไม่ใช่ร้านได้อย่างเดียว

ตัวอย่างข้อความหลังลูกค้าชม

"ขอบคุณมากค่ะ ดีใจที่ถูกใจ ถ้าสะดวก ขอรูปที่พี่ถ่ายไว้สักรูปสองรูปได้ไหมคะ อยากเอาไปให้คนอื่นดูของจริงที่ใช้ในบ้านจริง ๆ บ้าง เดี๋ยวมีส่วนลด 10% รอบหน้าให้เป็นการขอบคุณนะคะ"

ตัวอย่างข้อความส่งไปหาลูกค้าที่ซื้อซ้ำ

"พี่คะ ของที่พี่ซื้อไปรอบก่อน ยังใช้ดีอยู่ไหมคะ ถ้ามีรูปตอนใช้งานจริงที่บ้าน ขอร้านเก็บไว้เป็นตัวอย่างได้ไหมคะ ไม่ต้องถ่ายสวยอะไรเลยค่ะ ถ่ายแบบธรรมชาติแบบนั้นแหละดีที่สุด"

ตัวอย่างข้อความหลังส่งของถึงมือสามถึงห้าวัน

"ของถึงมือพี่กี่วันแล้วคะ ใช้ดูแล้วเป็นยังไงบ้างคะ ถ้าสะดวกถ่ายรูปตอนแกะกล่องหรือตอนใช้อยู่ส่งมาให้ร้านดูหน่อยได้ไหมคะ อยากรู้ความเห็นจริง ๆ ค่ะ"

สังเกตว่าทั้งสามแบบไม่มีประโยคไหนพูดคำว่า "เอาไปลงขาย" หรือ "เอาไปทำโฆษณา" ตรง ๆ เพราะจะทำให้ลูกค้าคิดมากก่อนส่ง ให้พูดในมุมที่เขาแค่ช่วยแชร์ความเห็น ส่วนเรื่องขออนุญาตใช้จริง ให้ทำเป็นขั้นถัดไปแยกต่างหาก

ขอสิทธิ์ใช้รูปให้ถูกต้อง ก่อนเอาไปลงจริง

พอลูกค้าส่งรูปมาให้แล้ว อย่าเอาไปใช้ทันที ต้องถามยืนยันอีกครั้งหนึ่งว่าเอาไปใช้ต่อได้ไหม เพราะการที่เขาส่งรูปมาในแชทให้คุณดู ไม่เท่ากับอนุญาตให้เอาไปโพสต์ต่อสาธารณะ

ข้อความขออนุญาตใช้ ให้สั้นและชัดว่าจะเอาไปทำอะไร

"รูปสวยมากเลยค่ะ ขออนุญาตเอารูปนี้ไปลงเป็นตัวอย่างสินค้าในเพจร้านได้ไหมคะ จะไม่ลงชื่อหรือเบอร์โทรพี่นะคะ ถ้าพี่ไม่สะดวกบอกได้เลยค่ะ ร้านเคารพการตัดสินใจของพี่ค่ะ"

ถ้าลูกค้าตอบตกลง ให้เก็บข้อความยินยอมนั้นไว้เป็นหลักฐาน แค่แคปหน้าจอเก็บไว้ในโฟลเดอร์เดียวกับรูป ไม่ต้องทำเอกสารอะไรซับซ้อน แต่ต้องมีไว้ เผื่อวันหนึ่งลูกค้าถามกลับมาว่าเอารูปไปจากไหน

ถ้ารูปติดหน้าลูกค้าหรือติดของในบ้านที่เห็นตัวตนชัดเจน เช่น เห็นป้ายทะเบียนรถ เห็นหน้าเด็ก เห็นเลขที่บ้าน ให้ครอปหรือเบลอส่วนนั้นออกก่อนใช้เสมอ แม้ลูกค้าจะบอกว่าไม่ซีเรียสก็ตาม เพราะเป็นการป้องกันปัญหาให้ทั้งสองฝ่าย

เช็กรูปก่อนใช้ อย่าเอาทุกรูปที่ได้มาลงทันที

ไม่ใช่ทุกรูปที่ลูกค้าส่งมาจะเอาไปใช้ได้เลย ต้องดูสี่จุดนี้ก่อนตัดสินใจ

• ความคมชัด รูปเบลอจนมองไม่เห็นตัวสินค้าชัด ให้ตัดทิ้ง อย่าเสียดายจนเอาไปลงแล้วดูไม่เป็นมืออาชีพ
• แสง รูปมืดเกินจนแยกสีสินค้าไม่ออก ปรับความสว่างเพิ่มได้เล็กน้อย แต่ถ้ามืดมากจนแก้ไม่ขึ้น ให้ขอรูปใหม่หรือข้ามไปเลย
• สิ่งที่ติดอยู่ในเฟรม ดูว่ามีของแบรนด์อื่น กล่องยาที่กินอยู่ หรือของส่วนตัวที่ไม่เหมาะติดในภาพหรือเปล่า ถ้ามีให้ครอปออกหรือเลือกรูปอื่นแทน
• สินค้าตรงกับที่ขายจริงไหม เช็กว่าสีและรุ่นตรงกับที่ลูกค้าซื้อจริง อย่าเอารูปสินค้ารุ่นเก่าที่เลิกขายไปแล้วมาลงปนกับของที่ขายอยู่ตอนนี้ เพราะจะทำให้ลูกค้าคนอื่นสับสน

ถ้ารูปผ่านทั้งสี่ข้อนี้ ค่อยเก็บเข้าคลังรูปของร้าน แยกโฟลเดอร์ตามสินค้าไว้ จะได้หยิบมาใช้ตอนทำโพสต์ใหม่ได้เร็ว

แต่งรูปลูกค้าให้ดูเป็นรูปสินค้า โดยไม่โกหกสิ่งที่เห็น

รูปจากบ้านลูกค้ามีจุดแข็งคือความจริง แต่บางทีก็ต้องปรับเล็กน้อยให้ดูเรียบร้อยพอจะเอาไปลงเป็นรูปหน้าปกหรือรูปในโพสต์ได้ กติกาคือแก้ได้เฉพาะสิ่งที่ไม่เปลี่ยนความจริงของสินค้า

สิ่งที่แก้ได้

• ปรับความสว่างและสมดุลสีให้ใกล้เคียงกับสีจริงของสินค้า ไม่ใช่ทำให้ดูสวยเกินจริง
• ครอปพื้นหลังที่รกออก เช่น ตัดขอบให้เห็นแค่สินค้ากับพื้นผิวที่วางอยู่ ไม่ต้องเห็นทั้งห้อง
• ใส่กรอบเล็ก ๆ หรือคำว่า "รีวิวจากลูกค้าจริง" กำกับไว้มุมภาพ เพื่อให้คนดูรู้ทันทีว่าเป็นรูปจริงไม่ใช่รูปโปรโมท

สิ่งที่ห้ามแก้เด็ดขาด

• ห้ามลบตำหนิจริงของสินค้าออก ถ้าลูกค้าถ่ายมาเห็นรอยขนแมวติดหรือรอยยับจากการพับ ให้ปล่อยไว้แบบนั้น เพราะมันคือของจริง ไม่ใช่รูปหน้าร้าน
• ห้ามใช้โปรแกรมแต่งเปลี่ยนสีสินค้าให้ต่างจากที่ขายจริง เช่น ของจริงสีครีมแต่แต่งให้ดูเป็นสีขาวจั๊ว เพราะลูกค้าคนต่อไปจะผิดหวังตอนได้ของจริง
• ห้ามตัดต่อใส่ฉากหรือของประกอบที่ไม่มีอยู่จริงในบ้านลูกค้า เพราะทำให้ภาพนั้นไม่ใช่ "รูปจากลูกค้าจริง" อีกต่อไป

หลักง่าย ๆ คือแก้ได้เฉพาะเรื่องความเรียบร้อยของภาพ ห้ามแก้เรื่องความจริงของสินค้า เพราะจุดขายของรูปแบบนี้คือความน่าเชื่อถือ ถ้าโกหกแม้แต่นิดเดียวแล้วมีคนจับได้ ความไว้ใจที่สร้างมาจะหายไปทั้งหมด

ของจริงจากหน้าร้าน

ลองดูตัวอย่างสมมติของร้านขายภาชนะเก็บอาหาร เดิมใช้รูปสตูดิโอล้วนในทุกโพสต์ แล้วลองสลับมาใช้รูปลูกค้าปนกับรูปสตูดิโอในบางโพสต์

ตัวเลขในตารางเป็นตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ตัวเลขรับประกัน แต่สิ่งที่อยากให้เห็นคือ รูปลูกค้าไม่ได้แทนที่รูปสตูดิโอทั้งหมด แค่แทรกเข้าไปเป็นตัวช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือ โดยที่ร้านไม่ต้องเสียเงินจ้างช่างเพิ่มสักบาท

สมมติร้านขอรูปจากลูกค้าได้เดือนละ 8 คน จากลูกค้าที่ซื้อทั้งเดือนประมาณ 60 คน คิดเป็นแค่ประมาณหนึ่งในเจ็ดของลูกค้าทั้งหมด แต่รูปแปดรูปนี้พอสลับใช้ในโพสต์ได้ต่อเนื่องเกือบทั้งเดือน เพราะไม่ต้องใช้รูปเดียวกันซ้ำทุกวัน

ถ้าเทียบเป็นเงิน จ้างช่างมาถ่ายเพิ่มสักครึ่งวันตกอยู่ที่หลักพันถึงหลักหลายพันบาท แล้วแต่พื้นที่ ในขณะที่รูปจากลูกค้าแปดรูปต่อเดือนได้มาโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเลย เสียแค่เวลาพิมพ์ข้อความขอวันละไม่กี่นาที

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก เอารูปไปใช้เลยโดยไม่ขออนุญาตซ้ำ คิดว่าลูกค้าส่งมาให้ดูก็เท่ากับอนุญาตแล้ว ความจริงลูกค้าหลายคนแค่อยากอวดของ ไม่ได้คิดว่าจะถูกเอาไปลงเพจ ถ้าไปเจอรูปตัวเองอยู่ในโพสต์โดยไม่รู้ตัว บางคนโกรธจนเลิกเป็นลูกค้าไปเลย ให้ถามยืนยันทุกครั้งก่อนใช้จริง ไม่มีข้อยกเว้น

พลาดข้อที่สอง ใช้รูปเดียวซ้ำจนดูเหมือนจัดฉาก ได้รูปลูกค้าดีมาหนึ่งรูป แล้วเอามาลงซ้ำทุกโพสต์นานเป็นเดือน คนดูที่ตามเพจอยู่บ่อย ๆ จะเริ่มสงสัยว่ารูปนี้เป็นของจริงหรือจัดฉากไว้ ให้สะสมรูปไว้หลายรูปแล้วสลับใช้ อย่าพึ่งรูปเดียว

พลาดข้อที่สาม กลัวเสียน้ำใจลูกค้าจนเอารูปมืดหรือเบลอไปลงทั้งที่ไม่ควรใช้ บางร้านได้รูปมาแล้วรู้สึกว่าลูกค้าใจดีส่งให้ ถ้าไม่เอาไปใช้จะเสียน้ำใจ เลยฝืนเอาไปลงทั้งที่ภาพไม่ผ่านเกณฑ์ ผลคือโพสต์ดูไม่น่าเชื่อถือกว่าเดิม ทางที่ดีกว่าคือขอบคุณลูกค้าเสมอไม่ว่าจะได้ใช้รูปหรือไม่ แต่เลือกใช้เฉพาะรูปที่ผ่านมาตรฐานจริง ๆ

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้เปิดแชทลูกค้าย้อนหลังเจ็ดวัน หาคนที่เคยชมสินค้าหรือส่งรูปมาให้ดูโดยไม่มีใครขอ

เลือกมาสักสองสามคน ส่งข้อความขอรูปตามแบบที่เขียนไว้ข้างบน แล้วรอดูว่าใครตอบกลับบ้าง

พอได้รูปมา เช็กสี่จุดคือความคมชัด แสง สิ่งที่ติดอยู่ในเฟรม และสินค้าตรงรุ่นไหม ก่อนขออนุญาตใช้อีกครั้งหนึ่งเป็นลายลักษณ์อักษรในแชท

ทำแบบนี้ทุกสัปดาห์ ไม่นานคุณจะมีคลังรูปจากลูกค้าจริงสะสมไว้ใช้ได้เรื่อย ๆ โดยไม่ต้องเสียเงินจ้างใครถ่ายเพิ่มเลย