ถ่ายรูปสินค้าให้บอกขนาดได้เอง ลูกค้าไม่ต้องถามว่าใหญ่แค่ไหน

ลูกค้าทักมาถามกล่องเก็บของใบที่คุณเพิ่งลงขาย "ใบนี้ใส่ผ้าห่มได้ไหมคะ ใหญ่แค่ไหน" คุณตอบไปตามสเปกที่จดไว้ "กว้าง 40 ยาว 60 สูง 35 เซนติเมตรค่ะ" แล้วก็เงียบไป

ผ่านไปสองวัน มีคนใหม่ทักมาถามแบบเดียวกันอีกสี่คน คุณก๊อปตัวเลขชุดเดิมส่งไปให้ทุกคน บางคนทักต่อว่า "งั้นประมาณเท่ากล่องรองเท้าไหมคะ" บางคนไม่ตอบอะไรแล้วหายไปเลย

รูปที่คุณถ่ายไว้สวยดี แสงดี พื้นหลังสะอาด แต่ในรูปมีกล่องใบเดียวลอยอยู่กลางเฟรม ไม่มีอะไรให้เทียบเลยว่าใหญ่แค่ไหนเมื่อวางอยู่ในบ้านจริง ตัวเลขเซนติเมตรที่คุณพิมพ์ไปก็เลยกลายเป็นแค่ตัวหนังสือที่ไม่มีใครนึกภาพตามได้ทัน

ทำไมรูปสวยแล้วลูกค้ายังทักถามขนาด

สมองคนเราแปลงตัวเลขเซนติเมตรเป็นภาพในหัวไม่ได้ทันที ต้องอาศัยของที่คุ้นเคยมาช่วยเทียบก่อนถึงจะนึกออก ถ้าในรูปไม่มีอะไรให้เทียบเลย ลูกค้าจะกะเอาจากสายตาบนหน้าจอมือถือ ซึ่งแต่ละเครื่องแสดงผลขนาดจริงไม่เท่ากัน คนหนึ่งเลื่อนดูแล้วเดาว่าเล็ก อีกคนเดาว่าใหญ่ ทั้งที่ดูรูปเดียวกันเป๊ะ ๆ เขาก็เลยต้องพิมพ์ถามคุณซ้ำ

อีกเรื่องที่หลายร้านพลาดกันโดยไม่ตั้งใจ คือถ่ายแบบครอปชิดจนสินค้าเต็มเฟรมพอดี ภาพแบบนี้ทำให้ของดูใหญ่กว่าความจริงเสมอ เพราะไม่มีขอบเขตอะไรมาช่วยตัดสัดส่วน พอลูกค้าได้ของจริงมาแล้วรู้สึกว่าเล็กกว่าที่คิดไว้ในหัว กลายเป็นคำถามซ้ำ ๆ ก่อนตัดสินใจซื้อ และกลายเป็นรีวิวตำหนิเรื่องขนาดหลังได้ของไปแล้ว

วางของใกล้ตัวที่ทุกคนรู้ขนาดอยู่แล้วไว้ในเฟรมเดียวกัน

วิธีที่ง่ายที่สุดและไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่ม คือหยิบของที่บ้านทุกคนมีขนาดในหัวอยู่แล้วมาวางข้าง ๆ สินค้าตอนถ่าย ไม่ต้องอธิบายว่าของชิ้นนั้นยาวกี่เซนติเมตร เพราะสมองลูกค้าเทียบให้เองทันทีที่เห็นภาพ

ของที่ใช้แล้วได้ผลกับสินค้าเกือบทุกประเภท

• เหรียญบาทหรือเหรียญห้าบาท ใช้กับของชิ้นเล็ก เช่น จี้ ต่างหู ปลั๊กไฟ
• โทรศัพท์มือถือวางคว่ำข้าง ๆ ใช้กับของขนาดกลาง เช่น กระเป๋า ตะกร้า กล่องเก็บของ
• กระดาษ A4 หนึ่งแผ่นวางข้าง ๆ ใช้กับของที่แบนหรือกว้าง เช่น เสื่อ ถาด แผ่นรองจาน
• ขวดน้ำดื่มขนาด 600 มิลลิลิตร ใช้กับของที่สูง เช่น แจกัน กระถางต้นไม้ โคมไฟตั้งโต๊ะ

กติกาสำคัญคือวางของเทียบให้อยู่ระยะห่างจากกล้องเท่ากับสินค้า ห้ามวางของเทียบไว้ใกล้กล้องกว่า เพราะจะทำให้ของเทียบดูใหญ่ผิดสัดส่วนไปจากความเป็นจริง ถ่ายจากมุมตรงเดียวกัน ในแนวราบเดียวกัน ไม่ก้มไม่เงย ผลลัพธ์ถึงจะเทียบกันได้จริง

เลือกของเทียบให้เหมาะกับขนาดสินค้าด้วย อย่าเอาเหรียญบาทไปวางข้างตู้เก็บของ เพราะเหรียญจะเล็กจนแทบมองไม่เห็นในรูป และอย่าเอากระดาษ A4 ไปวางข้างต่างหู เพราะกระดาษจะบดบังสินค้าจนหมด จับคู่ขนาดของเทียบกับขนาดสินค้าให้ใกล้เคียงกัน ภาพจะดูเป็นธรรมชาติและอ่านง่ายที่สุด

ถ่ายคู่กับส่วนของร่างกายให้เห็นการใช้งานจริง

ของเทียบอย่างเหรียญหรือมือถือช่วยเรื่องขนาดได้ แต่ยังไม่ตอบคำถามที่ลูกค้าอยากรู้จริง ๆ คือ "ถ้าฉันใช้เอง จะเป็นแบบไหน" คำตอบที่ตรงใจที่สุดคือถ่ายให้เห็นสินค้าตอนอยู่กับคนจริง

ตัวอย่างที่ใช้ได้กับสินค้าหลายแบบ

• กระเป๋าสะพาย ให้คนสะพายจริงแล้วถ่ายเต็มตัว จะเห็นว่าเมื่อสะพายแล้วสูงถึงระดับไหนของลำตัว
• กล่องหรือตะกร้า ให้ถือด้วยมือเดียวหรือสองมือ จะเห็นว่าถือแล้วหนักโหนลงหรือถือสบาย
• เครื่องประดับ ใส่ที่คอหรือข้อมือจริง แล้วถ่ายใกล้พอเห็นสัดส่วนกับผิวหนัง
• เสื้อผ้า ถ่ายตอนสวมใส่จริงอย่างน้อยหนึ่งรูป ควบคู่กับรูปวางแบน จะช่วยเรื่องขนาดได้มากกว่าบอกแค่ตัวเลขไซซ์

ไม่จำเป็นต้องมีนางแบบมืออาชีพ ใช้คนในบ้านหรือถ่ายมือตัวเองก็พอ สิ่งที่ลูกค้าดูคือสัดส่วนเทียบกับคนจริง ไม่ใช่หน้าตาคนถ่าย

สำหรับสินค้าที่ไม่ได้สวมใส่ เช่น กระถางต้นไม้หรือของตกแต่งบ้าน ให้ถ่ายวางอยู่ในจุดที่จะใช้งานจริง อย่างวางบนโต๊ะทำงานที่มีของอื่นอยู่ด้วย หรือวางข้างชั้นวางรองเท้าที่มีรองเท้าคู่หนึ่งอยู่ในเฟรม ภาพแบบนี้ตอบคำถามเรื่องขนาดไปพร้อมกับให้ลูกค้าจินตนาการว่าถ้าซื้อไปแล้วจะวางตรงไหนของบ้านได้ด้วย

ใส่ตัวเลขขนาดในรูปหรือแคปชันแบบที่จำง่าย ไม่ใช่ตัวเลขลอย ๆ

ตัวเลขเซนติเมตรเปล่า ๆ ยังจำเป็นต้องมี แต่ควรผูกกับของที่ลูกค้านึกออกทันที แทนที่จะพิมพ์แค่ "กว้าง 28 สูง 22 ซม." ให้เติมว่าเทียบกับอะไรได้บ้าง

ตัวอย่างแคปชันที่ก๊อปไปปรับใช้ได้เลย

"กระเป๋ากว้าง 28 ซม. สูง 22 ซม. ใส่แล็ปท็อป 13 นิ้วได้พอดี ใส่ขวดน้ำแบบยืนได้ 1 ขวด เทียบง่าย ๆ คือขนาดพอ ๆ กับกระเป๋าเป้นักเรียน ม.ปลาย ค่ะ"

"กล่องเก็บของใบนี้ กว้าง 40 ยาว 60 สูง 35 ซม. ใส่ผ้าห่มพับแล้วได้ 3 ผืน หรือวางซ้อนกับตู้เย็นขนาด 1 ประตูได้พอดีค่ะ"

สังเกตว่าทั้งสองตัวอย่างมีตัวเลขจริงก่อน แล้วตามด้วยของที่ใส่ได้จริงหรือของที่เทียบขนาดได้ วิธีนี้ทำให้ลูกค้าไม่ต้องถามต่อว่า "แล้วใส่กี่ผืนคะ" เพราะคุณตอบล่วงหน้าไปแล้วในแคปชันเดียว

ถ้าขายเครื่องประดับหรือของชิ้นเล็ก สูตรเดียวกันก็ใช้ได้ เช่น "สร้อยยาว 45 ซม. ยาวประมาณคอเสื้อเชิ้ตถึงกระดุมเม็ดที่สองค่ะ" หรือ "จี้ตัวนี้กว้างเท่าเหรียญสิบบาทพอดี ใส่แล้วไม่ใหญ่เทอะทะ" เขียนไว้ในโพสต์แรกเลย ไม่ต้องรอให้ลูกค้าถามก่อนถึงจะพิมพ์

ถ่ายมุมที่บอกความหนาและความลึก ไม่ใช่แค่ด้านหน้า

รูปด้านหน้าตรง ๆ บอกได้แค่ความกว้างกับความสูง แต่ไม่บอกความหนาหรือความลึกเลย ซึ่งเป็นจุดที่ลูกค้าเข้าใจผิดบ่อยที่สุด โดยเฉพาะกระเป๋า กล่อง และเฟอร์นิเจอร์ชิ้นเล็ก

ให้ถ่ายเพิ่มอีกอย่างน้อยสองมุม คือมุมเฉียง 45 องศาให้เห็นทั้งด้านหน้าและด้านข้างในรูปเดียว และมุมด้านข้างตรง ๆ ให้เห็นความหนาชัด ๆ ถ้าเป็นกระเป๋าที่พับแบนได้กับกระเป๋าที่มีทรงตั้ง ให้ถ่ายทั้งสองสภาพแยกกัน เพราะลูกค้าจะเข้าใจผิดว่าใบที่พับแบนไว้ตอนถ่ายเป็นทรงตั้งเสมอ

สำหรับของที่วางซ้อนกันได้ เช่น กล่อง ถาด ลัง ให้ถ่ายรูปวางซ้อนสองสามใบเพิ่มด้วย จะช่วยเรื่องการตัดสินใจซื้อยกชุดได้อีกทาง

เฟอร์นิเจอร์ชิ้นเล็กอย่างเก้าอี้พับหรือชั้นวางของ ให้ถ่ายมุมที่เห็นขาตั้งหรือฐานด้วย เพราะลูกค้ามักเข้าใจผิดว่าฐานแคบกว่าที่นั่งจนวางแล้วล้มง่าย ถ้าฐานกว้างจริง การถ่ายให้เห็นชัดจะช่วยลดคำถามเรื่องความมั่นคงไปได้เยอะ

ทำภาพเทียบขนาดในโพสต์เดียว สำหรับสินค้าที่มีหลายไซซ์

ถ้าสินค้าตัวเดียวกันมีหลายขนาดขาย เช่น กล่องเก็บของไซซ์ S M L หรือกระเป๋าสามขนาด อย่าแยกโพสต์ต่อไซซ์ เพราะลูกค้าจะเทียบเองไม่ได้ว่าต่างกันแค่ไหน

ให้ถ่ายทุกไซซ์เรียงกันในรูปเดียว วางเรียงจากเล็กไปใหญ่ ระยะห่างจากกล้องเท่ากันทุกใบ แล้วติดตัวอักษร S M L ไว้ใต้แต่ละใบในรูป หรือเขียนกำกับในแคปชันแบบนี้

"ไซซ์ S กว้าง 25 ซม. เหมาะกับของใช้ในห้องนอน / ไซซ์ M กว้าง 35 ซม. เหมาะกับเก็บเสื้อผ้าตามฤดู / ไซซ์ L กว้าง 45 ซม. เหมาะกับเก็บผ้าห่มและที่นอนสำรอง"

รูปเทียบไซซ์แบบนี้ใช้ครั้งเดียวแล้วปักหมุดไว้บนหน้าร้านได้เลย ไม่ต้องถ่ายใหม่ทุกครั้งที่มีคนถามว่าต่างไซซ์กันยังไง

ถ้าแพลตฟอร์มที่ขายอยู่ให้ลงรูปได้หลายรูปต่อโพสต์ ให้ใส่รูปเทียบไซซ์เป็นรูปที่สองหรือสามต่อจากรูปหน้าปก เพราะลูกค้าที่กำลังเลื่อนดูเปรียบเทียบไซซ์ มักจะเลื่อนต่อไม่กี่รูปแล้วตัดสินใจเลย ไม่ได้เปิดไปดูจนถึงรูปสุดท้ายเสมอไป

ของจริงจากหน้าร้าน

ลองดูตัวอย่างสมมติของร้านขายกล่องเก็บของ มีคนทักถามขนาดวันละ 15 คน ก่อนหน้านี้ร้านถ่ายแค่กล่องเดี่ยว ๆ พื้นหลังสีขาว แล้วพิมพ์ตัวเลขกว้างยาวสูงแปะไว้ในแคปชันบรรทัดเดียว

ตัวเลขในตารางเป็นตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ตัวเลขรับประกัน แต่ประเด็นที่อยากให้เห็นคือ ยิ่งลูกค้าไม่ต้องถามซ้ำ ยิ่งมีโอกาสปิดการขายได้ในรอบสนทนาแรก โดยที่คุณไม่ต้องนั่งพิมพ์ตอบคำถามเดิมซ้ำวันละสิบรอบ

สิ่งที่เปลี่ยนมีแค่สองอย่าง คือถ่ายเพิ่มอีกไม่กี่รูปตอนตั้งขาย และเขียนแคปชันผูกกับของเทียบไว้ตั้งแต่ต้น ซึ่งทำครั้งเดียวแล้วใช้ได้ตลอดอายุสินค้าตัวนั้น เวลาที่ประหยัดได้คือเวลาที่เคยเสียไปกับการพิมพ์ตอบคำถามเดิมซ้ำ ๆ ทุกวัน

ร้านในตัวอย่างนี้ใช้เวลาแค่เย็นวันเดียวถ่ายรูปเพิ่มให้กล่องที่ขายดีที่สุดห้าแบบ แล้วเขียนแคปชันใหม่ตามสูตร จากนั้นก็ไม่ต้องกลับไปแก้อีกเลย เพราะรูปกับแคปชันชุดนี้ใช้ตอบคำถามลูกค้าได้เองโดยที่เจ้าของร้านไม่ต้องนั่งเฝ้าตอบทีละคน

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก ใช้ของเทียบที่ไม่คุ้นตาคนส่วนใหญ่ เช่น เทียบกับรีโมทแอร์ยี่ห้อหนึ่งที่บ้านลูกค้าอาจไม่มี หรือเทียบกับสัตว์เลี้ยงตัวเอง ให้เลือกของที่คนไทยแทบทุกบ้านมีขนาดในหัวตรงกัน อย่างเหรียญบาท ขวดน้ำ กระดาษ A4 หรือมือถือ

พลาดข้อที่สอง วางของเทียบไว้ใกล้กล้องกว่าสินค้า ทำให้ของเทียบดูใหญ่เกินจริง สินค้าดูเล็กลงทั้งที่ขนาดจริงไม่ได้ต่างกันมาก ให้จัดของเทียบกับสินค้าไว้ในระนาบเดียวกันเสมอ ห่างจากกล้องเท่ากัน

พลาดข้อที่สาม บอกขนาดแค่ตอนลูกค้าถาม ไม่ใส่ไว้ในโพสต์แรกเลย ทำให้ต้องเสียเวลาตอบคำถามเดิมซ้ำทุกวัน ทั้งที่ถ่ายเพิ่มแค่หนึ่งสองรูปตอนตั้งขายก็จบเรื่องนี้ไปได้เลย

พลาดข้อที่สี่ ถ่ายของเทียบแต่ไม่บอกว่ามันคืออะไร เช่น วางของบางอย่างไว้ข้าง ๆ โดยไม่รู้ว่าลูกค้าจะจำได้ไหมว่าของชิ้นนั้นขนาดเท่าไหร่ ให้เลือกเฉพาะของเทียบที่คนส่วนใหญ่นึกขนาดออกทันทีโดยไม่ต้องอธิบายเพิ่ม ถ้าต้องอธิบายว่าของเทียบนั้นขนาดเท่าไหร่อีกที แปลว่าเลือกของเทียบผิดชิ้น

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้เลือกสินค้าที่มีคนทักถามขนาดบ่อยที่สุดมาหนึ่งชิ้นก่อน หยิบเหรียญบาท มือถือ หรือขวดน้ำที่มีอยู่แล้วมาวางเทียบแล้วถ่ายเพิ่มอีกสองรูป

เขียนแคปชันผูกตัวเลขกับของที่ใส่ได้จริงตามสูตรในบทความนี้ แล้วอัปเดตในโพสต์เดิม

พรุ่งนี้ลองนับดูว่าในสิบคนที่ทักมา มีกี่คนที่ยังต้องถามซ้ำว่า "ใหญ่ไหมคะ" ทำแค่สินค้าเดียวก่อน แล้วค่อยไล่ทำตัวถัดไป