ถ่ายรูปสินค้ารวมกันทีเดียว ให้ดูเป็นร้านที่มีของครบ

ลูกค้าทักมาว่า "มีสีอะไรบ้างคะ" คุณเปิดอัลบั้มแล้วพบว่าต้องส่งรูปแยกทีละสีถึงเจ็ดรูปติดกัน ลูกค้าดูรูปแรกแล้วก็เงียบไปเลย เพราะต้องเลื่อนดูเองทีละภาพ กว่าจะเทียบได้ว่าสีไหนสวยกว่ากันก็หมดความอยากซื้อไปก่อน

อีกร้านหนึ่งขายของแบบเดียวกัน แต่ส่งรูปเดียวที่มีสินค้าเจ็ดสีวางเรียงกันในเฟรมเดียว ลูกค้าเห็นปุ๊บก็ชี้ได้ทันทีว่าเอาสีที่สาม ใช้เวลาสิบวินาที ไม่ต้องเลื่อนเลย

รูปกลุ่มแบบนี้ไม่ได้แค่ช่วยเรื่องแชท มันบอกลูกค้าอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญกว่านั้น คือร้านนี้มีของจริงอยู่ในมือ ไม่ใช่รับออร์เดอร์แล้วค่อยไปหาของให้

ทำไมรูปเดี่ยวหลายรูปถึงดูไม่น่าเชื่อเท่ารูปกลุ่ม

สมองคนเราจำเปรียบเทียบได้ดีกว่าจำทีละอย่าง เวลาเห็นของเจ็ดชิ้นเรียงกัน ตาจะกวาดเทียบสีเทียบขนาดได้เองในไม่กี่วินาที แต่ถ้าเห็นทีละรูป ต้องอาศัยความจำช่วยว่ารูปที่แล้วเป็นสีอะไร คนส่วนใหญ่ขี้เกียจจำขนาดนั้น

อีกเหตุผลที่คนพลาดกันบ่อย รวมทั้งเราเองตอนเริ่มขาย คือคิดว่าถ่ายรูปสวยทีละชิ้นแล้วพอ ความจริงลูกค้าที่ยังไม่ตัดสินใจซื้อ อยากเห็นภาพรวมของร้านก่อน ว่ามีตัวเลือกเยอะแค่ไหน สต๊อกจริงมีเท่าไหร่ ไม่ใช่แค่ตัวที่เขากำลังจะซื้อ รูปกลุ่มเลยทำหน้าที่เหมือนหน้าร้านจริง ไม่ใช่แค่รูปสินค้าชิ้นเดียว

ยังมีเรื่องรูปปกอัลบั้มด้วย เวลาลูกค้าเปิดเพจแล้วเห็นรูปหน้าปกเป็นของกองเดียวโดด ๆ สมองจะตีความว่าร้านนี้มีของขายไม่กี่แบบ แต่ถ้าปกเป็นรูปกลุ่มที่จัดเรียบร้อย สมองจะตีความตรงข้ามทันทีว่าร้านนี้มีของให้เลือกเยอะและดูแลรายละเอียดดี ทั้งที่จำนวนสินค้าจริงอาจเท่ากันเป๊ะ ต่างกันแค่วิธีถ่าย

เลือกของที่จะถ่ายรวมกันก่อนจัดฉาก

ก่อนจะหยิบของมากองถ่าย ต้องตัดสินใจก่อนว่าถ่ายรวมกันเพื่ออะไร เพราะแต่ละจุดประสงค์ต้องจัดของคนละแบบ

ถ้าต้องการโชว์สีหรือลายของสินค้าตัวเดียวกัน ให้เลือกเฉพาะของชิ้นนั้นทุกสีทุกลายมาวางด้วยกัน ไม่ปนสินค้าตัวอื่น เพราะลูกค้ากำลังตัดสินใจแค่เรื่องสีเรื่องเดียว การมีของอย่างอื่นแทรกจะทำให้เขาละสายตาจากสีที่ต้องเทียบ

ถ้าต้องการโชว์ว่าร้านมีของครบทุกหมวด ให้เลือกตัวแทนหมวดละหนึ่งถึงสองชิ้น ไม่ต้องเอาทุกชิ้นในร้านมากอง เพราะยิ่งเยอะยิ่งลูกค้าไม่รู้จะมองตรงไหนก่อน จำนวนที่พอดีสำหรับรูปเดียวคือหกถึงสิบสองชิ้น มากกว่านั้นให้แบ่งเป็นสองรูปแทน

ถ้าต้องการโชว์เซ็ตขายพ่วง ให้วางเฉพาะของในเซ็ตนั้นจริง ๆ ห้ามใส่ของแถมหรือของที่ไม่ได้ขายจริงลงไปด้วย เพราะลูกค้าจะเข้าใจผิดว่าซื้อแล้วได้ของตามที่เห็นในรูปทั้งหมด

ตัวอย่างร้านขายเสื้อยืดสกรีนลาย มีลายทั้งหมดยี่สิบแบบ แบ่งเป็นสี่หมวดคือลายการ์ตูน ลายข้อความ ลายลายไทย และลายเรียบ ถ้าจะถ่ายโชว์ว่าร้านมีของครบ ให้เลือกลายขายดีที่สุดของแต่ละหมวดมาหมวดละสองตัว รวมแปดตัวพอดี ไม่ต้องเอาครบยี่สิบแบบ เพราะลูกค้าที่สนใจลายไหนอยู่แล้ว จะทักถามลายนั้นเจาะจงเองในแชท

จัดวางเป็นตาราง ไม่ใช่กองสุ่ม

ของกองสุ่มบนโต๊ะดูเหมือนกำลังจะย้ายบ้าน ไม่ใช่กำลังขายของ วิธีที่ทำให้ดูเป็นร้านมืออาชีพโดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์แพงคือจัดเป็นแถวเป็นแนว

ถ้าของชิ้นเล็กอย่างต่างหูหรือสบู่ก้อน ให้วางเป็นตารางแถวคูณแถว เช่น สามแถวสี่คอลัมน์ เว้นระยะห่างระหว่างชิ้นให้เท่ากันทุกช่อง ประมาณหนึ่งฝ่ามือ ใช้ไม้บรรทัดหรือขอบกระดาษรองช่วยวัดระยะได้ ไม่ต้องกะด้วยสายตาอย่างเดียว

ถ้าของชิ้นใหญ่อย่างเสื้อผ้าหรือกระเป๋า ให้วางเรียงแถวเดียวแนวนอน หรือถ้ามีหลายแบบให้ซ้อนเป็นสองแถว แถวบนแถวล่างเยื้องกันเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ของชิ้นหลังโดนบัง

กติกาที่ห้ามข้ามคือทุกชิ้นต้องอยู่ห่างจากกล้องเท่ากัน ถ้าชิ้นหนึ่งใกล้กล้องกว่าชิ้นอื่น มันจะดูใหญ่กว่าความจริงและลูกค้าจะเข้าใจขนาดผิด วิธีเช็กง่าย ๆ คือยืนถ่ายจากมุมเดียว แล้วดูว่าขอบบนของของทุกชิ้นอยู่ในแนวเส้นตรงเดียวกันหรือเปล่า

อีกตัวช่วยที่ทำเองได้ฟรีคือใช้เทปกาวหรือวอชิเทปแปะเป็นเส้นตารางบนโต๊ะก่อนวางของ แบ่งเป็นช่องสี่เหลี่ยมขนาดเท่ากัน แล้ววางของหนึ่งชิ้นต่อหนึ่งช่อง วิธีนี้บังคับให้ระยะห่างเท่ากันโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องกะด้วยสายตาทุกครั้งที่ถ่ายชุดใหม่

ถ่ายจากมุมตรงบนหัว ไม่ใช่มุมเฉียง

รูปกลุ่มที่ดูเป็นระเบียบที่สุดคือถ่ายจากมุมตั้งฉากกับพื้น เหมือนภาพถ่ายจากโดรนแต่ย่อส่วนลงมา วิธีนี้ทำให้ของทุกชิ้นมีขนาดสัดส่วนเท่าที่ควรจะเป็น เทียบกันได้ตรง ๆ

ปัญหาคือมือถือของคนส่วนใหญ่ถ่ายมุมนี้แล้วเบลอ เพราะมือสั่นตอนเงยแขนขึ้นถ่ายจากด้านบน วิธีแก้ที่ไม่ต้องซื้ออุปกรณ์เพิ่มคือใช้เก้าอี้หรือกล่องมายืนถ่ายจากที่สูง แล้ววางของบนพื้นหรือโต๊ะเตี้ยด้านล่าง จะได้ระยะห่างพอที่จะถ่ายมุมตรงได้โดยไม่ต้องเอื้อมมือ

ถ้ามีขาตั้งมือถือแบบก้านยาวอยู่แล้ว ให้ปรับก้านให้ตั้งฉากขนานกับพื้นเป๊ะ ๆ ก่อนถ่าย เช็กด้วยเส้นตารางในกล้องมือถือ เปิดฟังก์ชันกริดไลน์ในกล้อง แล้วจัดให้ขอบโต๊ะขนานกับเส้นกริดแนวนอน จะช่วยให้ภาพไม่เอียง

สำหรับของที่ตั้งได้อย่างเสื้อผ้าแขวนหรือกระเป๋าตั้ง ให้ถ่ายจากมุมตรงหน้าแทนมุมบน แต่ต้องถอยกล้องออกให้ไกลพอ แล้วซูมด้วยการเดินเข้าใกล้แทนการซูมด้วยนิ้ว เพราะการซูมด้วยนิ้วทำให้ของที่อยู่ขอบเฟรมบิดเบี้ยว

ถ้าไม่มีขาตั้งเลย ใช้วิธีลงทุนต่ำสุดคือขาตั้งแบบก้านยาวหนีบขอบโต๊ะ ราคาประมาณสองร้อยถึงห้าร้อยบาท ใช้ได้ทั้งถ่ายสินค้าเดี่ยวและถ่ายกลุ่ม คุ้มกว่าซื้อกล่องไฟถ่ายรูปสำเร็จรูปที่แพงกว่าหลายเท่าแต่ถ่ายกลุ่มใหญ่ไม่ได้เพราะพื้นที่จำกัด

คุมพื้นหลังและแสงให้เรียบทั้งเฟรม

รูปกลุ่มพังบ่อยที่สุดเพราะพื้นหลังไม่เรียบ ลายไม้โต๊ะปนกับลายเสื้อผ้าจนตาลูกค้าแยกไม่ออกว่าอะไรคือสินค้า

ของราคาไม่แพงที่ช่วยได้มากคือผ้าปูโต๊ะสีพื้นหรือกระดาษฟลิปชาร์ตแผ่นใหญ่ ราคาหลักสิบถึงหลักร้อยบาท ปูให้เต็มพื้นที่ที่จะถ่าย เลือกสีที่ตัดกับสินค้า ถ้าสินค้าสีเข้มใช้พื้นหลังสีอ่อน ถ้าสินค้าสีอ่อนใช้พื้นหลังสีเข้มหรือสีเทากลาง

แสงต้องส่องเท่ากันทุกมุมของเฟรม ถ้าถ่ายข้างหน้าต่างตอนกลางวัน ให้เลื่อนโต๊ะเข้าใกล้หน้าต่างจนแสงกระจายทั่วทั้งโต๊ะ ไม่ใช่แค่มุมเดียวสว่างอีกมุมมืด วิธีเช็กคือถ่ายรูปทดสอบแล้วดูเงาของแต่ละชิ้น ถ้าเงาทอดไปคนละทิศคนละทาง แปลว่าแสงไม่สม่ำเสมอ ต้องขยับโต๊ะหรือขยับผ้าม่านบังแสงบางส่วน

ถ้าถ่ายตอนกลางคืนหรือห้องไม่มีแสงธรรมชาติพอ ให้ใช้โคมไฟตั้งโต๊ะสองดวงวางฝั่งซ้ายขวาของโต๊ะ สูงเท่ากัน ห่างจากของเท่ากัน แสงจากสองฝั่งจะช่วยลบเงาแข็งที่เกิดจากไฟดวงเดียว

สิ่งที่ต้องระวังเพิ่มคืออุณหภูมิสีของไฟ ถ้าโคมไฟสองดวงเป็นคนละยี่ห้อคนละรุ่น สีของแสงอาจไม่เท่ากัน ทำให้ฝั่งหนึ่งของรูปออกโทนเหลืองอีกฝั่งออกโทนขาว ให้เลือกซื้อหลอดไฟเบอร์เดียวกันทั้งสองดวง ราคาไม่ต่างกันมากแต่ทำให้สีสินค้าตรงกันทั้งเฟรม

ใส่หมายเลขกำกับให้ลูกค้าทักถูกชิ้น

รูปกลุ่มที่ดีอาจพังตอนขายจริง ถ้าลูกค้าทักมาว่า "เอาตัวที่สามจากซ้ายค่ะ" แล้วคุณกับลูกค้านับไม่ตรงกัน เพราะมุมมองที่ลูกค้าดูในจอกับที่คุณดูตอนแพ็กอาจสลับซ้ายขวากัน

วิธีกันเรื่องนี้คือแปะป้ายตัวเลขเล็ก ๆ ข้างของแต่ละชิ้นก่อนถ่าย ใช้กระดาษโน้ตตัดเป็นชิ้นเล็ก เขียนเลข 1 2 3 ด้วยปากกาเมจิก วางไว้มุมล่างของแต่ละชิ้น ลูกค้าจะพิมพ์มาว่า "เอาเบอร์ 5 ค่ะ" แทนการเดาตำแหน่ง ลดโอกาสส่งผิดชิ้นได้มาก

ถ้าสินค้ามีชื่อรุ่นหรือรหัสอยู่แล้ว ให้ใช้รหัสนั้นแทนตัวเลขแปะป้าย จะได้ตรงกับระบบตัดสต๊อกที่ใช้อยู่ ไม่ต้องแปลงตัวเลขไปมาให้งง

พอมีเลขกำกับแล้ว ให้เตรียมข้อความตอบแชทไว้ล่วงหน้าด้วย เช่น "เบอร์ไหนสนใจคะ พิมพ์ตัวเลขมาได้เลย เดี๋ยวเช็กสต๊อกให้ทันที" ข้อความนี้บอกลูกค้าชัดว่าต้องตอบยังไง แทนที่จะปล่อยให้เขาต้องอธิบายเองว่าเอาชิ้นไหน ซึ่งมักทำให้เขาขี้เกียจพิมพ์แล้วเงียบหายไปเฉย ๆ

ของจริงจากหน้าร้าน

ลองดูตัวอย่างสมมติของร้านขายสร้อยข้อมือแฮนด์เมด มีสินค้าสิบสองแบบ เดิมถ่ายรูปเดี่ยวส่งให้ลูกค้าดูทีละแบบ

ตัวเลขในตารางเป็นตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ตัวเลขรับประกัน แต่ประเด็นสำคัญคือเวลาที่ลูกค้าใช้ตัดสินใจสั้นลงมาก เพราะไม่ต้องเลื่อนดูทีละรูปแล้วพยายามจำ และคำถามย้อนกลับเรื่อง "มีแบบไหนอีกไหม" ก็ลดลง เพราะเห็นครบในรูปเดียวแล้ว

ต้นทุนที่เพิ่มขึ้นมีแค่ผ้าปูพื้นหลังราคาประมาณ 150 บาทซื้อครั้งเดียวใช้ได้เป็นปี กับเวลาจัดฉากเพิ่มอีกสิบนาทีต่อการถ่ายหนึ่งชุด เทียบกับยอดขายที่ปิดได้เพิ่มขึ้น ถือว่าคุ้มมาก

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก เอาของทุกอย่างในร้านมากองในรูปเดียว คิดว่ายิ่งเยอะยิ่งดูมีของเยอะ แต่ผลที่ได้คือลูกค้ามองไม่รู้จะโฟกัสตรงไหน สายตากระจายไปทั่วเฟรมแล้วไม่จำอะไรเลย ให้จำกัดไว้ที่หกถึงสิบสองชิ้นต่อรูป ถ้ามีมากกว่านั้นแบ่งเป็นชุดตามหมวดแล้วถ่ายหลายรูป

พลาดข้อที่สอง จัดระยะห่างไม่เท่ากันจนของบางชิ้นดูใหญ่ผิดปกติ โดยเฉพาะเวลารีบถ่าย มักวางของใกล้ตัวเองไว้ก่อนแล้วค่อยขยับของอื่นออกไป ทำให้ของแถวหน้าดูใหญ่กว่าแถวหลังทั้งที่ขนาดจริงเท่ากัน ให้เช็กด้วยการถ่ายลองหนึ่งรูปก่อน แล้วดูเส้นขอบบนของแต่ละชิ้นว่าเรียงเสมอกันไหมก่อนถ่ายจริง

พลาดข้อที่สาม ลืมอัปเดตรูปกลุ่มเมื่อของบางแบบหมดสต๊อกแล้ว ลูกค้าดูรูปเก่าที่ยังมีของครบสิบสองแบบ แต่พอทักถามกลับพบว่าเหลือแค่เจ็ดแบบ ความรู้สึกผิดหวังจะเกิดขึ้นทันที ให้ตั้งรอบถ่ายใหม่ทุกครั้งที่สต๊อกเปลี่ยนเกินสามแบบ หรือแปะคำว่า "ณ วันที่ถ่าย" ไว้ในโพสต์เพื่อกันความเข้าใจผิด

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้เลือกสินค้าหนึ่งกลุ่มที่ขายดีที่สุดในร้าน หยิบทุกสีทุกแบบมาวางบนโต๊ะเดียวกันก่อน

จัดเป็นแถวเป็นแนว เว้นระยะเท่ากัน ปูผ้าพื้นหลังสีตัดกับของ แล้วถ่ายจากมุมตรงบนหัว

แปะเลขกำกับที่มุมของแต่ละชิ้นก่อนถ่าย เก็บรูปนี้ไว้เป็นรูปหลักที่ตอบทุกครั้งที่มีคนถามว่า "มีแบบไหนบ้าง"

ลองใช้แทนที่การส่งรูปเดี่ยวทีละแบบหนึ่งสัปดาห์ แล้วสังเกตดูว่าลูกค้าตัดสินใจเร็วขึ้นแค่ไหน