ถ่ายรูปขนม-ของแห้งให้ดูน่ากินเหมือนของสด ไม่ต้องมีสตูดิโอ

คุณถ่ายรูปถุงกล้วยตากส่งให้ดู ลูกค้าทักกลับมาว่า "ดูรูปแล้วเหมือนของค้างสต๊อก" ทั้งที่เพิ่งทอดเสร็จเมื่อเช้า

คุณลองถ่ายใหม่อีกสามรอบ วางถุงบนโต๊ะ ถ่ายตรง ๆ แสงจากหลอดไฟในบ้าน สีก็ยังหม่น เนื้อขนมก็ยังดูแบนเหมือนเดิม

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ขนมของคุณไม่อร่อย ของแห้งแค่ไม่มีน้ำมันเยิ้ม ไม่มีไอร้อน ไม่มีสีสดแบบของสด ต้องใช้วิธีถ่ายคนละแบบ ไม่ใช่วิธีเดียวกับถ่ายอาหารจานร้อน

เรื่องนี้แก้ได้ด้วยมือถือเครื่องเดิม ไม่ต้องซื้อกล้องใหม่ ไม่ต้องเรียนคอร์สถ่ายรูป แค่รู้ว่าของแห้งต้องการแสงและมุมแบบไหน

ทำไมของแห้งถ่ายแล้วดูไม่น่ากิน

ของสดอย่างผัดหรือก๋วยเตี๋ยว มีไอร้อนและน้ำมันช่วยสะท้อนแสง ทำให้ภาพดูมีชีวิตเองโดยแทบไม่ต้องจัดอะไรมาก แต่ของแห้งอย่างกล้วยตาก ข้าวเกรียบ ถั่วอบ หรือคุกกี้ ผิวมันด้าน สีเข้มไปทางน้ำตาล และรูปทรงคล้ายกันไปหมดทั้งถุง

พอถ่ายด้วยแสงจากหลอดไฟในบ้าน ที่มักส่องลงตรง ๆ จากด้านบน เงาจะตกทับตัวขนมจนดูเป็นก้อนสีเดียว ไม่เห็นเนื้อสัมผัส ไม่เห็นความกรอบ สมองคนดูเลยตีความว่า "เก่า" ทั้งที่ของยังใหม่อยู่

อีกจุดที่ทำให้พลาดกันบ่อย คือคิดว่าถ่ายให้เห็นครบทั้งถุงคือดีที่สุด ความจริงคนดูตัดสินใจจากรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นผิวกรอบเป็นเกล็ด หรือเมล็ดถั่วเคลือบน้ำตาลเป็นมันวาว มากกว่าเห็นภาพรวมทั้งถุง

จัดแสงข้างให้เนื้อสัมผัสของแห้งโผล่ออกมา

กติกาข้อแรกที่เปลี่ยนภาพได้มากที่สุดคือ อย่าถ่ายของแห้งด้วยแสงจากด้านบนตรง ๆ ให้คุณย้ายไปถ่ายข้างหน้าต่างแทน แล้ววางขนมให้แสงส่องมาจากด้านข้างหรือด้านหลังเฉียง ๆ ประมาณ 45 องศา

แสงเฉียงแบบนี้จะไล่เงาไปตกด้านข้างของแต่ละชิ้น ทำให้เห็นรอยหยักบนผิวกล้วยตาก เห็นเกล็ดเกลือบนถั่วอบ หรือเห็นรอยแตกบนคุกกี้ชัดขึ้นทันที ไม่ต้องแต่งรูปเพิ่มเลยสักขั้นตอน

ช่วงเวลาที่แสงข้างหน้าต่างนุ่มที่สุดคือเก้าโมงเช้าถึงสิบโมง กับบ่ายสามถึงสี่โมงเย็น ถ้าคุณค้าขายตอนกลางคืนเป็นหลัก ให้ถ่ายรูปสต๊อกไว้ล่วงหน้าตอนกลางวัน แล้วเก็บไฟล์ไว้ใช้ตอนโพสต์ตอนดึก

ถ้าบ้านคุณไม่มีแสงธรรมชาติพอ ใช้โคมไฟตั้งโต๊ะแบบปรับมุมได้ วางเฉียงข้างจานแทนแสงจากเพดาน ราคาหลักร้อยก็ใช้งานได้ ขอแค่ปรับมุมส่องเฉียงได้ ไม่ใช่ส่องตรงหัว

อีกตัวช่วยที่ราคาถูกกว่าโคมไฟคือแผ่นโฟมสีขาว วางไว้ฝั่งตรงข้ามกับแสงที่ส่องเข้ามา แสงจะสะท้อนกลับไปช่วยลบเงาดำด้านมืดของขนม โดยไม่ทำให้แสงแบนจนเนื้อสัมผัสหายไป แผ่นโฟมกันน้ำแบบที่ขายในร้านเครื่องเขียนใช้แทนได้เลย ไม่ต้องซื้อชุดถ่ายรูปสินค้าราคาแพง

ถ่ายระยะใกล้ให้เห็นเนื้อ ไม่ใช่กองสินค้าทั้งถุง

รูปแรกที่คนเห็นในหน้าฟีดควรเป็นรูปที่เห็นเนื้อขนมชัดเจนที่สุด ไม่ใช่รูปถุงทั้งใบวางอยู่บนโต๊ะ เพราะสมองคนดูจะเทียบเนื้อสัมผัสในหัวก่อนตัดสินใจ ก่อนที่จะสนใจแพ็กเกจ

เทคนิคง่าย ๆ คือเทขนมออกจากถุงมาสักหยิบมือ วางบนจานหรือถาดสีตัดกับสีขนม แล้วขยับโทรศัพท์เข้าใกล้จนเห็นพื้นผิวชัด อย่ากลัวที่จะครอปให้เห็นแค่บางส่วนของชิ้นขนม ไม่ต้องเห็นทั้งชิ้นก็ได้

สำหรับของที่มีความกรอบเป็นจุดขาย เช่น ข้าวเกรียบหรือกล้วยฉาบ ให้คุณลองถ่ายจังหวะที่กำลังหักหรือกำลังตัก จะเห็นเนื้อในของชิ้นขนมที่ปกติมองไม่เห็นตอนอยู่ในถุง ภาพแบบนี้บอกความกรอบได้โดยไม่ต้องเขียนคำว่า "กรอบ" ในแคปชันเลย

ถ้าขนมมีหลายรสในไลน์เดียวกัน เช่น กล้วยฉาบรสหวานกับรสเค็ม ให้ถ่ายแยกรสละรูป อย่ากองรวมกันในรูปเดียว เพราะลูกค้าจะแยกไม่ออกว่าตัวไหนรสอะไร แล้วเลื่อนผ่านไปเฉย ๆ

อีกจุดที่ช่วยได้คือมุมกล้อง อย่าถ่ายตั้งฉากดิ่งลงมาจากด้านบนอย่างเดียว ให้ลองก้มโทรศัพท์ทำมุมประมาณ 45 องศากับโต๊ะด้วย มุมเฉียงแบบนี้จะเห็นความสูงของกองขนม เห็นว่าชิ้นไหนอยู่ด้านหน้าด้านหลัง ทำให้ภาพมีมิติกว่าภาพแบนราบจากมุมตั้งฉาก

ใช้ฉากกินเล่นช่วยขายบรรยากาศที่ของแห้งไม่มีในตัวเอง

ของสดขายด้วยไอร้อนกับความสุกใหม่ ของแห้งต้องขายด้วยบรรยากาศ "เวลาที่กินของนี้" แทน คุณไม่จำเป็นต้องมีสตูดิโอ ใช้ของในบ้านช่วยเล่าเรื่องได้

ลองจัดฉากแบบนี้ วางถ้วยชาหรือกาแฟไว้ข้าง ๆ ขนม เอียงถาดขนมเข้าหากล้องนิดหนึ่ง ไม่ต้องวางตรงเป๊ะ แล้วโรยเศษขนมแตกไว้บนโต๊ะรอบ ๆ จานเล็กน้อย ภาพจะดูเหมือนคุณกำลังนั่งกินอยู่จริง ไม่ใช่ภาพสินค้านิ่ง ๆ

อีกวิธีที่ใช้ได้ผลดีกับของกินเล่น คือถ่ายมือกำลังหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมา หรือกำลังเทถั่วจากถุงลงชาม มือในภาพช่วยให้คนดูจินตนาการถึงขนาดชิ้นและความรู้สึกตอนหยิบกินได้ทันที

สีพื้นหลังก็มีผลมาก ของแห้งส่วนใหญ่มีสีน้ำตาลหรือสีทอง ถ้าวางบนพื้นไม้สีน้ำตาลเข้มเหมือนกัน ภาพจะกลืนจนแยกไม่ออก ให้คุณเลือกพื้นสีตัดกัน เช่น ผ้าปูโต๊ะสีขาวนวล จานสีเข้ม หรือกระดาษคราฟท์สีอ่อน ขนมจะเด่นขึ้นทันทีโดยไม่ต้องแต่งสี

ของกินเล่นบางอย่างขายดีเพราะกินคู่กับอย่างอื่น เช่น ข้าวเกรียบกินคู่น้ำจิ้ม หรือคุกกี้กินคู่นม ให้คุณถ่ายของคู่นั้นวางแซมไว้ในเฟรมด้วย ไม่ต้องเยอะ แค่ถ้วยน้ำจิ้มเล็ก ๆ หรือแก้วนมครึ่งแก้วก็พอ ภาพจะช่วยเตือนความจำว่าใช้กินตอนไหน โดยไม่ต้องพิมพ์อธิบายในแคปชัน

ถ่ายให้เห็นปริมาณจริงเทียบของที่คนคุ้นเคย

ลูกค้าที่ทักถามเรื่องของแห้งบ่อยที่สุดคือคำว่า "ถุงนี้ได้เยอะแค่ไหน" เพราะของแห้งมองจากรูปแล้วกะปริมาณยาก ไม่เหมือนเสื้อผ้าที่มีไซซ์บอกชัดเจน

วิธีแก้คือถ่ายรูปเทียบขนาด วางถุงขนมข้างกระป๋องน้ำอัดลม หรือข้างฝ่ามือของคุณเอง ให้เห็นสัดส่วนจริงในภาพเดียว ไม่ต้องเขียนตัวเลขน้ำหนักซ้ำอีกในรูป เพราะรูปเทียบขนาดสื่อสารได้เร็วกว่าตัวหนังสือ

ถ้าร้านคุณขายเป็นแพ็กหลายขนาด เช่น ถุงเล็ก 100 กรัม กับถุงใหญ่ 250 กรัม ให้ถ่ายสองถุงวางคู่กันในรูปเดียว ลูกค้าจะเทียบเองได้ทันทีว่าถุงไหนคุ้มกว่า ไม่ต้องคำนวณเอง

สำหรับของที่แบ่งขายเป็นกิโล ให้ถ่ายรูปตอนกำลังชั่งบนตาชั่งดิจิทัลไว้สักหนึ่งรูปเก็บไว้ ใช้ตอบลูกค้าที่สงสัยว่าชั่งจริงหรือกะเอา ภาพแบบนี้ช่วยลดคำถามซ้ำ ๆ ได้เยอะ

ถ้าขายเป็นกล่องของฝากที่มีขนมหลายชิ้นในกล่องเดียว ให้ถ่ายรูปตอนเปิดฝากล่องออก เห็นทุกชิ้นเรียงเต็มกล่อง ควบคู่กับรูปกล่องปิดสนิท ลูกค้าจะได้เห็นทั้งหน้าตาภายนอกและปริมาณด้านในโดยไม่ต้องถามซ้ำว่า "ในกล่องมีกี่ชิ้น"

แยกชุดถ่ายบรรจุภัณฑ์ กับชุดถ่ายเนื้อขนม อย่าปนกันในรูปเดียว

หลายร้านพยายามยัดทุกอย่างไว้ในรูปเดียว ทั้งถุง ทั้งฉลาก ทั้งขนมข้างใน ผลคือภาพรกจนคนดูไม่รู้จะมองตรงไหนก่อน

ให้คุณแบ่งเป็นสองชุดชัดเจน ชุดแรกถ่ายบรรจุภัณฑ์ปิดสนิท เห็นฉลาก เห็นวันหมดอายุ เห็นตราร้าน ใช้เป็นรูปที่สองหรือสามในอัลบั้ม สำหรับลูกค้าที่อยากเช็กความน่าเชื่อถือก่อนโอนเงิน

ชุดที่สองถ่ายเนื้อขนมล้วน ๆ ไม่มีถุงไม่มีฉลากปน ใช้เป็นรูปปกที่คนเห็นก่อน เพราะรูปปกต้องขายความอยากกิน ไม่ใช่ขายบรรจุภัณฑ์

ถ้าร้านคุณขายของแห้งหลายรสในตัวเดียว เช่น ถั่วรวมหรือขนมปังกรอบสามรส ให้ถ่ายรูปแยกแต่ละรสอีกหนึ่งชุดเพิ่ม

วางเรียงในอัลบั้มตามลำดับที่ขายดีที่สุดไปหาน้อยที่สุด ลูกค้าจะเจอตัวที่ชอบเร็วขึ้น โดยไม่ต้องเลื่อนอ่านแคปชันทุกรูป

รูปบรรจุภัณฑ์ยังมีประโยชน์อีกอย่าง คือใช้ตอบลูกค้าที่ถามเรื่องการเก็บรักษา ถ่ายให้เห็นซิปล็อกหรือเส้นดึงเปิด-ปิดถุงชัด ๆ สักหนึ่งรูป เก็บไว้ส่งตอบคนที่ถามว่า "เปิดแล้วเก็บได้กี่วัน" แทนการพิมพ์อธิบายยาว ๆ ทุกครั้ง

ของจริงจากหน้าร้าน

ลองดูตัวอย่างสมมติของร้านขายกล้วยฉาบ ที่ลองเปลี่ยนวิธีถ่ายรูปปกจากแบบเดิมเป็นแบบใหม่ แล้วเทียบยอดคนกดเข้าดูอัลบั้มต่อวัน

ตัวเลขในตารางเป็นตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นทิศทาง ไม่ใช่ตัวเลขรับประกัน แต่สิ่งที่อยากให้คุณเห็นคือ การเปลี่ยนแค่มุมถ่ายกับทิศทางแสง ทำให้คนสนใจเพิ่มขึ้นได้เกินสองเท่า

ทั้งหมดนี้ทำได้โดยไม่ต้องซื้อกล้องใหม่ ไม่ต้องเปลี่ยนสูตรขนม และไม่ต้องเสียเงินจ้างช่างภาพ สิ่งที่เปลี่ยนมีแค่สามอย่าง คือทิศทางแสง ระยะใกล้ไกลของกล้อง และการเทของออกจากถุงก่อนถ่าย สามอย่างนี้ทำเองได้ที่บ้านภายในสิบนาที

ร้านเดียวกันนี้ยังลองเปลี่ยนรูปที่สองในอัลบั้มจากรูปถุงปิดสนิท เป็นรูปเทียบขนาดกับฝ่ามือ ลูกค้าที่เคยทักถามว่า "ได้เยอะไหม" ลดลงเหลือประมาณครึ่งหนึ่งของเดือนก่อน เพราะเห็นปริมาณจากรูปโดยไม่ต้องถามซ้ำ

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก ใช้แฟลชมือถือถ่ายตรง ๆ ในที่มืด แฟลชจากมือถือส่องตรงหน้าจะทำให้ของแห้งเงาวาบผิดธรรมชาติ และเงาตกด้านหลังเป็นเส้นดำแข็ง ๆ ถ้าแสงในบ้านไม่พอ ให้เปิดไฟทุกดวงในห้องแทนการใช้แฟลช หรือย้ายไปถ่ายใกล้หน้าต่างในเวลากลางวัน

พลาดข้อที่สอง แต่งสีให้ขนมดูสดจนผิดจากของจริง เร่งสีน้ำตาลให้เข้มขึ้นจนดูเหมือนไหม้ หรือเพิ่มความสว่างจนขนมดูเหลืองผิดปกติ พอลูกค้าได้ของจริงแล้วสีไม่ตรงกับรูป จะรู้สึกว่าโดนหลอก ให้คุณแต่งแค่ปรับความสว่างกับความคมชัดเล็กน้อยพอ ไม่แตะสีจนของเปลี่ยนหน้าตา

พลาดข้อที่สาม ถ่ายรูปเดียวใช้ซ้ำทุกแพลตฟอร์มโดยไม่ครอปใหม่ รูปที่ถ่ายแนวนอนสำหรับเฟซบุ๊ก เอาไปลงในอัลบั้ม Shopee ที่เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส จะโดนตัดขอบจนเห็นขนมไม่เต็มชิ้น ให้คุณถ่ายเผื่อขอบรอบตัวขนมไว้เสมอ จะได้ครอปเป็นสัดส่วนไหนก็ไม่เสียองค์ประกอบ

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้เลือกทำอย่างเดียวก่อนก็พอ หยิบขนมที่ขายดีที่สุดของคุณมาหนึ่งถุง เทใส่จานสีตัดกับสีขนม แล้วเดินไปถ่ายข้างหน้าต่างพรุ่งนี้เช้า

ถ่ายให้เห็นเนื้อสัมผัสใกล้ ๆ หนึ่งรูป ถ่ายเทียบขนาดกับฝ่ามืออีกหนึ่งรูป แล้วเอาไปเทียบกับรูปเดิมที่คุณเคยลงขาย

ดูว่ารูปไหนทำให้คุณเองอยากหยิบกินมากกว่ากัน เพราะถ้าคุณยังไม่อยากกินจากรูปตัวเอง ลูกค้าก็ไม่อยากเหมือนกัน