พื้นหลังถ่ายสินค้าจากของในบ้าน ไม่ต้องซื้อฉากเลย

ถ่ายเสื้อตัวใหม่วางบนโต๊ะกินข้าว มีจานชามเก่าโผล่มุมภาพ มีสายชาร์จมือถือทอดผ่านข้างๆ กดโพสต์ไปแล้วเลื่อนดูฟีดตัวเอง เทียบกับร้านข้างๆ ที่ขายของคล้ายกัน พื้นหลังเขาเรียบเป็นสีเดียว ดูเหมือนถ่ายในสตูดิโอ

คิดในใจว่าต้องไปซื้อฉากถ่ายรูปสักผืน ฉากพับได้ราคาสองสามร้อยจนถึงเป็นพัน เปิดแอปช้อปปิ้งดูราคาอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ปิดแอปไป เพราะเงินก้อนนั้นเอาไปซื้อสต๊อกได้อีกหลายชิ้น

ความจริงคือพื้นหลังสีพื้นที่เห็นในร้านสวยๆ หลายร้าน ไม่ได้ซื้อฉากถ่ายรูปเลยสักผืน เขาใช้ของที่มีอยู่แล้วในบ้าน แค่รู้ว่าจะหยิบชิ้นไหนมาใช้ และรู้ว่าต้องเลี่ยงอะไรไม่ให้ติดเข้าไปในเฟรม

ทำไมพื้นหลังถึงมีผลกับยอดขาย

พื้นหลังรกทำให้ตาคนดูไม่รู้จะโฟกัสตรงไหน สมองคนเราใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีตัดสินใจว่าจะหยุดดูรูปนี้ต่อหรือเลื่อนผ่าน ถ้าในรูปมีของแปลกปลอมแย่งความสนใจ สายตาจะกระจายไปทั่วภาพแทนที่จะโฟกัสที่ตัวสินค้า

อีกเรื่องที่คนเข้าใจผิดกันบ่อยคือคิดว่าฉากถ่ายรูปแพงเท่ากับรูปสวยเท่ากับขายดี ความจริงพื้นหลังทำหน้าที่แค่อย่างเดียวคือทำให้สินค้าเด่นขึ้นมา ไม่ได้ทำหน้าที่ขายของแทนตัวสินค้า ของในบ้านที่มีสีพื้น ผิวเรียบ หรือลายไม่รกเกินไป ทำหน้าที่นี้ได้เหมือนกัน แค่ต้องเลือกให้ถูกจุดกับสินค้าแต่ละชิ้น

ผ้าที่มีอยู่แล้วในบ้าน ใช้แทนฉากสีพื้นได้ทันที

เปิดตู้เสื้อผ้า ตู้ผ้าปูที่นอน หรือลิ้นชักผ้าม่าน มองหาผืนที่เป็นสีพื้นเรียบๆ ไม่มีลายดอกหรือลายทางเยอะ สีที่ใช้ได้ดีที่สุดคือสีขาว ครีม เทาอ่อน และดำ เพราะตัดกับสินค้าเกือบทุกชนิด

ผ้าปูที่นอนสีขาวผืนเดียวปูทับโต๊ะแล้วดึงให้ตึง ใช้ถ่ายเครื่องประดับ กระเป๋า หรือของใช้ชิ้นเล็กได้ทันที ผ้าม่านทึบสีเข้มแขวนพาดหลังสินค้าแล้วดึงลงมาปูพื้นด้วย ใช้ถ่ายรองเท้าหรือกระเป๋าที่อยากให้ดูหรูขึ้น

จุดที่ต้องระวังคือรอยยับ ผ้าที่ไม่รีดจะเห็นเงาเป็นทางในรูป โดยเฉพาะตอนมีแสงส่องเฉียง วิธีแก้ไม่ต้องรีดทุกครั้งก็ได้ ใช้มือรูดผ้าให้ตึงแล้วใช้คลิปหนีบกระดาษยึดขอบผ้ากับขอบโต๊ะไว้สี่มุม ผ้าจะเรียบพอสำหรับถ่ายรูปมือถือ

ผ้าขนหนูสีพื้นก็ใช้ได้กับของที่ต้องการผิวสัมผัสนุ่มๆ เช่น เครื่องสำอาง ของใช้เด็ก แต่ผ้าขนหนูมีลายเส้นเยอะกว่าผ้าปูที่นอน ให้เลือกผืนที่เนื้อเรียบที่สุดที่มีในบ้าน

เช็คก่อนถ่ายทุกครั้งสามอย่าง คือผ้าตึงไม่มีรอยย่น ผ้าไม่มีขนสัตว์หรือเศษด้ายติด และแสงที่ตกบนผ้าไม่ทำให้สีผ้าเพี้ยนไปจากสีจริงจนสินค้าดูสีผิดตาม

กระดาษกับกล่องที่เหลือใช้ ทำฉากของชิ้นเล็ก

กล่องพัสดุที่แกะแล้วอย่าเพิ่งทิ้ง ฝากล่องด้านในมักเป็นกระดาษสีขาวหรือสีน้ำตาลเรียบ ตัดให้เป็นแผ่นสี่เหลี่ยม ใช้เป็นฉากตั้งพื้นสำหรับถ่ายของชิ้นเล็กอย่างจิวเวลรี่ ขวดครีม หรือของกินแบบซอง

วิธีตั้งฉากกระดาษทำง่ายๆ คือโค้งกระดาษแผ่นเดียวให้ปลายด้านหนึ่งราบกับพื้น อีกด้านตั้งขึ้นเป็นผนัง จะได้ภาพที่ไม่เห็นรอยต่อระหว่างพื้นกับผนัง เรียกกันในวงการถ่ายภาพว่าฉากไม่มีขอบฟ้า ทำจากกระดาษแข็งแผ่นเดียวก็ได้ผลลัพธ์เดียวกับฉากที่ขาย

กระดาษห่อของขวัญด้านในที่เป็นสีพื้นไม่มีลาย กระดาษปกหนังสือเก่าที่ไม่ใช้แล้ว หรือแม้แต่กระดาษ A4 หลายแผ่นเรียงต่อกัน ก็ใช้แทนฟิวเจอร์บอร์ดได้ในกรณีฉุกเฉิน ต้นทุนศูนย์บาทเพราะเป็นของที่มีอยู่แล้วในบ้าน

ถ้าอยากได้พื้นผิวที่ดูมีเนื้อสัมผัสมากกว่ากระดาษเรียบ ลองใช้กระดาษลูกฟูกจากกล่องพัสดุแบบไม่ต้องหุ้มอะไรเลย ผิวลูกฟูกให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติ เหมาะกับของกินโฮมเมดหรือของแฮนด์เมด

ฉากกระดาษข้อดีคือเปลี่ยนสีได้บ่อยตามสินค้า ใช้แล้วเก็บพับใต้เตียงได้ ไม่เปลืองพื้นที่เหมือนฉากผ้าแบบพับเก็บยาก และถ้าเปื้อนหรือยับก็ตัดใหม่ได้เรื่อยๆ ไม่ต้องเสียดาย

มุมบ้านที่มีอยู่แล้ว ผนัง โต๊ะ พื้น ใช้เป็นฉากโดยไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม

เดินสำรวจบ้านตัวเองสักรอบ มองหาสามจุดนี้ก่อน ผนังปูนเปลือยหรือผนังสีพื้นที่ไม่มีลาย โต๊ะไม้ที่ผิวไม่มันวาว และพื้นกระเบื้องลายเรียบ สามจุดนี้ครอบคลุมสินค้าได้เกือบทุกประเภทโดยไม่ต้องตกแต่งอะไรเพิ่ม

ผนังปูนสีเทาหรือผนังปูนขัดมันเหมาะกับสินค้าที่อยากให้ดูดิบและเรียบหรู เช่น เครื่องหนัง เครื่องประดับเงิน ของแต่งบ้านสไตล์มินิมอล วางสินค้าห่างจากผนังสักหนึ่งฝ่ามือ แสงจะไม่ทำให้เกิดเงาสินค้าทาบบนผนังจนดูรก

โต๊ะไม้จริงในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะกินข้าวหรือโต๊ะทำงาน ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมาะกับของกิน ของฝาก สบู่แฮนด์เมด ถ้าโต๊ะมีลายไม้เยอะเกินไปจนแย่งซีน ให้เลือกถ่ายมุมที่มีลายไม้น้อยที่สุด หรือปูผ้าบางๆ สีอ่อนทับก่อนวางสินค้า

พื้นกระเบื้องสีขาวหรือสีเทาอ่อนในห้องน้ำหรือห้องครัว ใช้ถ่ายรองเท้า กระเป๋า หรือสินค้าที่ต้องการมุมกดจากด้านบน แสงจากหน้าต่างห้องน้ำตอนเช้ามักนุ่มและกระจายทั่วดี เหมาะกับการถ่ายรูปสินค้ามาก

เก้าอี้หวาย เสื่อรองนั่ง หรือตะกร้าไม้ไผ่ที่มีอยู่แล้ว ก็เอามาใช้เป็นฉากรองสินค้าได้ ให้ความรู้สึกร้านขายของแฮนด์เมดหรือของออร์แกนิกโดยไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่มเลย

ระยะห่างและโหมดถ่ายภาพ ทำให้พื้นหลังเบลอแม้ไม่มีฉากแพง

ฉากดีแค่ไหนก็ช่วยได้ไม่เต็มที่ ถ้าพื้นหลังยังชัดจนแย่งซีนสินค้า วิธีแก้ที่ไม่ต้องซื้ออะไรเลยคือทำให้พื้นหลังเบลอด้วยกล้องมือถือที่มีอยู่แล้ว

เปิดโหมดถ่ายภาพบุคคลหรือโหมดหน้าชัดหลังเบลอในกล้องมือถือ ตั้งชื่อโหมดต่างกันไปแต่ละรุ่น ส่วนใหญ่เขียนว่า Portrait หรือมีไอคอนรูปคน โหมดนี้ทำให้พื้นหลังเบลอแม้พื้นหลังจะไม่เนี้ยบมาก เพราะกล้องจะดันโฟกัสไปที่สินค้าให้อัตโนมัติ

ถ้ามือถือรุ่นเก่าไม่มีโหมดนี้ ให้ใช้วิธีถ่ายแบบช่างภาพจริงคือขยับสินค้าให้ห่างจากฉากพื้นหลังมากที่สุดเท่าที่ทำได้ อย่างน้อยหนึ่งช่วงแขน แล้วเดินเข้าไปใกล้สินค้าให้กล้องอยู่ห่างสินค้าประมาณหนึ่งคืบ ระยะห่างสองจุดนี้ทำให้พื้นหลังเบลอตามธรรมชาติของเลนส์ โดยไม่ต้องพึ่งซอฟต์แวร์ตัดต่อ

ตัวอย่างที่เห็นผลชัดคือถ่ายแหวนวางบนโต๊ะไม้ที่มีลายเยอะ ถ้าวางแหวนติดโต๊ะแล้วถ่ายห่างๆ ลายไม้จะคมชัดพอกับแหวน แต่ถ้ายกแหวนขึ้นวางบนขาตั้งเล็กๆ สูงจากโต๊ะสักสองนิ้ว แล้วเปิดโหมดพอร์เทรต ลายไม้จะเบลอเป็นสีพื้นๆ ทันที

ข้อควรระวังของโหมดพอร์เทรตคือบางรุ่นเบลอเผลอเลยไปโดนขอบสินค้าด้วย ให้ถ่ายแล้วซูมดูภาพก่อนโพสต์ทุกครั้ง ถ้าขอบสินค้าเบลอไปด้วย ให้ขยับกล้องถอยออกมาอีกนิดแล้วถ่ายใหม่

จัดพื้นหลังให้เข้ากับประเภทสินค้า ไม่ใช่ใช้สีเดียวกับทุกอย่าง

กฎง่ายๆ ข้อเดียวคือพื้นหลังกับสินค้าต้องมีความสว่างตัดกัน ของสีอ่อนใช้ฉากเข้ม ของสีเข้มใช้ฉากอ่อน ถ้าสีใกล้เคียงกันสินค้าจะกลืนไปกับพื้นหลังจนดูไม่ออกว่าขายอะไรอยู่

สินค้าสีขาวหรือสีครีม เช่น ผ้าห่ม เสื้อเชิ้ตขาว ให้ใช้ผ้าหรือผนังโทนเทาเข้มถึงดำ จะเห็นขอบสินค้าชัดทุกจุด สินค้าสีเข้มอย่างกระเป๋าหนังดำ เสื้อผ้าสีกรมท่า ให้ใช้ผ้าปูที่นอนสีขาวหรือครีมแทน

ของกินและของแฮนด์เมดที่อยากให้ดูอบอุ่นเป็นธรรมชาติ เข้ากับโต๊ะไม้หรือกระดาษลูกฟูกมากกว่าฉากสีขาวเรียบ เพราะสีขาวเรียบทำให้ของกินดูเหมือนถ่ายในห้องแล็บมากกว่าดูน่ากิน

เครื่องประดับและของที่มีผิวมันวาว เช่น ต่างหูเพชรเทียม กระจกแต่งหน้า ให้เลี่ยงฉากมันวาวเหมือนกัน เพราะแสงจะสะท้อนซ้อนกันจนภาพลายตา เลือกผ้าหรือกระดาษผิวด้านแทนเสมอ

วิธีจำง่ายๆ ให้ถ่ายรูปสินค้าวางบนพื้นหลังสองแบบก่อนโพสต์จริงทุกครั้ง แบบอ่อนกับแบบเข้ม แล้วเลือกภาพที่มองเห็นขอบสินค้าชัดที่สุด ไม่ต้องเดาเอาเองว่าแบบไหนดีกว่า

ของจริงจากหน้าร้าน

ลองเทียบต้นทุนของแม่ค้าสมมติที่ขายเครื่องประดับเงินสิบชิ้นต่อเดือน ระหว่างซื้อฉากถ่ายรูปสำเร็จรูปกับใช้ของในบ้านที่มีอยู่แล้ว

เงินหนึ่งพันห้าสิบบาทที่ประหยัดได้ เอาไปซื้อเครื่องประดับเงินเพิ่มได้อีกสี่ถึงห้าชิ้น ตามราคาต้นทุนเฉลี่ยชิ้นละสองร้อยกว่าบาท หรือเอาไปเป็นค่าแอดโฆษณาได้เกือบสองรอบ

ข้อควรระวังคือของในบ้านใช้ได้ผลดีที่สุดกับสินค้าขนาดเล็กถึงกลาง อย่างเครื่องประดับ เสื้อผ้าพับ กระเป๋า ของกิน ถ้าขายเฟอร์นิเจอร์หรือของชิ้นใหญ่มาก พื้นที่ในบ้านอาจไม่พอจัดฉาก ตรงนี้ค่อยพิจารณาซื้อฉากจริงทีหลังเมื่อร้านโตขึ้นและมีงบมากพอ

ตัวเลขในตารางเป็นตัวอย่างสมมติ ราคาฉากจริงในตลาดอาจถูกหรือแพงกว่านี้ตามยี่ห้อ แต่หลักการที่ใช้ได้เสมอคือให้ลองใช้ของในบ้านก่อน ค่อยซื้อฉากเพิ่มทีหลังถ้าเห็นว่าจำเป็นจริงๆ ไม่ใช่ซื้อไปก่อนแล้วค่อยมาดูว่าคุ้มไหม

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก ใช้ผ้าลายเยอะเกินไปแล้วคิดว่าลายช่วยให้ดูสวย ลายดอกไม้หรือลายทางบนผ้าอาจสวยตอนมองด้วยตาเปล่า แต่ในรูปมันแย่งสายตาคนดูไปจากสินค้า ให้เลือกผ้าลายเล็กที่สุดหรือไม่มีลายเลยเสมอ

พลาดข้อที่สอง ไม่สังเกตว่าฉากสีเดียวกับสินค้าจนกลืนกัน เช่น ถ่ายสร้อยเงินบนผ้าสีขาวเดียวกับตัวสร้อย พอถ่ายเสร็จมองไม่เห็นขอบสร้อยชัดเจน ต้องเช็คสีตัดกันทุกครั้งก่อนกดถ่ายจริง

พลาดข้อที่สาม จัดฉากดีแต่ลืมเก็บของรอบข้าง โต๊ะไม้สวยแต่มีรีโมททีวีหรือสายชาร์จติดขอบเฟรมมาด้วย ให้เดินรอบโต๊ะดูทุกมุมผ่านจอมือถือก่อนถ่ายจริง ไม่ใช่ดูแค่ตรงกลางเฟรมอย่างเดียว

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้เปิดตู้เสื้อผ้าหาผ้าปูที่นอนสีขาวหรือสีเทาอ่อนสักผืน ปูทับโต๊ะแล้วดึงให้ตึงด้วยคลิปหนีบกระดาษสี่มุม

ลองถ่ายสินค้าขายดีที่สุดของร้านบนผ้าผืนนั้นสักสามรูป เปิดโหมดพอร์เทรตถ้ามือถือมี

เทียบกับรูปเดิมที่เคยโพสต์ ดูว่าขอบสินค้าคมขึ้นไหม พื้นหลังรกน้อยลงไหม แค่นี้ไม่ต้องเสียเงินสักบาทเดียว