เขียนโพสต์ชวนแท็กเพื่อน ไม่ให้ดูเหมือนขอไลก์ขอแชร์

โพสต์ขายเซตขนมเมื่อคืน ท้ายแคปชันเติมประโยคเดียวว่า "แท็กเพื่อนที่ชอบกินขนมมาดูด่วน ๆ" ยอดไลก์ขึ้นมาสามสิบ ยอดแท็กสิบกว่าชื่อ ดูเผิน ๆ เหมือนโพสต์ปัง

แต่พอไล่ดูทีละคอมเมนต์ ชื่อที่ถูกแท็กคือเพื่อนที่ไม่เคยซื้อ ไม่เคยทักถามราคา แท็กแล้วก็จบ ไม่มีใครกดเข้ามาดูร้านต่อเลยสักคน

เช้าวันรุ่งขึ้นลองเปลี่ยนคำในโพสต์ใหม่ ไม่ขอแท็ก ไม่ขอแชร์ แต่ถามคำถามหนึ่งคำถามแทน ผลคือคอมเมนต์น้อยกว่าเดิมครึ่งหนึ่ง แต่มีสามคนที่ถูกแท็กทักเข้ามาซื้อจริงภายในวันนั้น

คำว่า "แท็กเพื่อนมาดู" ที่แปะท้ายโพสต์ เป็นการขอให้คนอ่านทำงานให้ร้าน โดยที่คนอ่านไม่ได้อะไรกลับมาเลย ไม่ได้ส่วนลด ไม่ได้แม้แต่เหตุผลว่าทำไมต้องแท็กเพื่อนคนนี้ ไม่ใช่คนอื่น พอไม่มีเหตุผลให้ตัวเอง คนอ่านก็เลื่อนผ่านไปเฉย ๆ หรือถ้ากดแท็กก็แท็กแบบขอไปที ไม่ได้เลือกเพื่อนที่ตรงกับสินค้าจริง ๆ

อีกเหตุผลคือแพลตฟอร์มจับโพสต์แบบนี้ได้ง่าย เพราะรูปประโยคซ้ำกันหมดทุกร้าน ระบบมองว่าเป็นโพสต์ตกเบ็ดยอดไลก์ยอดแชร์ ไม่ใช่โพสต์ที่มีประโยชน์จริงกับคนอ่าน แล้วลดการมองเห็นเองอัตโนมัติ ยิ่งขอแท็กตรง ๆ ยิ่งเห็นน้อยกว่าที่ควรจะเป็น

ผูกการแท็กเข้ากับประโยชน์ของเพื่อนที่ถูกแท็ก ไม่ใช่ของร้าน

หลักที่ใช้ได้กับทุกสินค้าคือกลับหัวคำถาม แทนที่จะถามว่า "ทำไมร้านถึงอยากให้แท็ก" ให้ถามว่า "เพื่อนที่ถูกแท็กจะได้อะไรจากการถูกแท็ก" ถ้าตอบไม่ได้ แปลว่าประโยคนั้นยังเป็นการขอเปล่า ๆ อยู่

ของที่เพื่อนได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นส่วนลดเสมอไป อาจเป็นข้อมูลที่เขาต้องใช้ เป็นของที่เขากำลังหาอยู่พอดี หรือเป็นเรื่องขำที่อยากส่งต่อให้เพื่อนคนนั้นดู สามอย่างนี้ทำให้คนแท็กด้วยความรู้สึกว่า "อยากให้เพื่อนเห็น" ไม่ใช่ "ต้องแท็กให้ร้าน"

ลองเทียบสองแบบนี้ดู

แบบขอเปล่า ๆ

"เซตนี้อร่อยมาก แท็กเพื่อนมาดูด่วน"

แบบที่เพื่อนได้ประโยชน์

"เซตนี้แบ่งกินได้พอดีสองคน ถ้ามีเพื่อนที่นัดกินขนมด้วยกันทุกเย็นวันศุกร์ แท็กเขามาดูก่อนของหมดค่ะ จะได้นัดกันถูก"

ประโยคที่สองให้เหตุผลชัดว่าทำไมต้องเป็นเพื่อนคนนี้ ไม่ใช่เพื่อนคนไหนก็ได้ คนโพสต์เลยเลือกแท็กแบบเจาะจง ไม่ใช่แท็กสุ่มเพื่อความไว

สูตรที่ใช้ซ้ำได้คือ บอกว่าสินค้านี้เหมาะกับความสัมพันธ์แบบไหน บวก เหตุผลว่าทำไมต้องรู้ตอนนี้ เช่น เพื่อนกินด้วยกันประจำ เพื่อนที่แพ้ของหวานเหมือนกัน เพื่อนที่กำลังหาของฝากอยู่พอดี

ตั้งคำถามที่ตอบด้วยชื่อคน ไม่ใช่ปุ่มไลก์

วิธีที่ทำให้คนแท็กเองโดยไม่ต้องขอ คือตั้งคำถามที่คำตอบเป็นชื่อคนโดยธรรมชาติ สมองคนเราพอเจอคำถามแบบนี้จะนึกถึงหน้าเพื่อนคนใดคนหนึ่งทันที แล้วพิมพ์ชื่อออกมาเองโดยไม่รู้สึกว่ากำลังช่วยโปรโมตร้าน

ตัวอย่างคำถามที่ใช้ได้กับสินค้าหลายแบบ

• "ใครในกลุ่มเพื่อนคุณกินเผ็ดได้มากที่สุด" ใช้กับของกินรสจัด
• "ใครเคยยืมเสื้อคุณไปใส่แล้วไม่คืน" ใช้กับเสื้อผ้า เปิดมาแบบขำ ๆ
• "เพื่อนคนไหนกำลังจะย้ายเข้าบ้านใหม่" ใช้กับของแต่งบ้าน
• "ใครในทีมงานที่ต้องมีคนเตือนเรื่องกินยาตรงเวลา" ใช้กับกล่องยาหรือของช่วยจำ
• "ลูกใครกำลังเปิดเทอมพอดี" ใช้กับของใช้เด็ก

สังเกตว่าทุกคำถามไม่มีคำว่า "แท็ก" อยู่เลยสักคำ แต่คนอ่านจะพิมพ์ชื่อเพื่อนตอบเองอัตโนมัติ เพราะคำถามพาไปนึกถึงคนคนหนึ่งโดยตรง ไม่ใช่พาไปนึกถึงปุ่มกดในหน้าจอ

ข้อควรระวังคือคำถามต้องเจาะจงพอที่จะนึกหน้าคนออก ถ้าถามกว้างเกินไปแบบ "ใครน่าจะชอบของนี้" คนอ่านจะคิดไม่ออกว่าเป็นใคร แล้วเลื่อนผ่านไปเฉย ๆ เหมือนเดิม

อีกวิธีที่ช่วยได้คือใส่ตัวเลือกสองทางในคำถาม แทนที่จะถามเปิดกว้างอย่างเดียว เช่น "ใครกินหวานได้มากกว่ากัน คุณหรือเพื่อนสนิท" คำถามแบบนี้ทำให้คนอ่านต้องหยุดคิดเทียบตัวเองกับเพื่อนก่อนตอบ พอคิดถึงเพื่อนคนนั้นแล้วก็มักพิมพ์ชื่อแท็กต่อทันทีโดยไม่ต้องมีใครบอก

ให้เหตุผลที่จับต้องได้ว่าทำไมต้องแท็กตอนนี้ ไม่ใช่วันไหนก็ได้

คนอ่านส่วนใหญ่เห็นด้วยในใจว่าสินค้าน่าสนใจ แต่ผัดวันแท็กไปเรื่อย ๆ เพราะไม่มีอะไรบังคับให้ทำตอนนี้ วิธีแก้คือใส่เงื่อนไขเวลาหรือจำนวนที่จริง อย่าใส่มั่ว เพราะถ้าลูกค้าจับได้ว่าของไม่ได้จำกัดจริง ครั้งหน้าจะไม่เชื่ออีก

ตัวอย่างการคำนวณที่ทำให้เห็นภาพ สมมติร้านมีเซตของฝากอยู่ 15 กล่อง ต้นทุนกล่องละ 180 บาท ขาย 320 บาท ถ้าโพสต์แบบขอแท็กเฉย ๆ ปกติขายได้วันละ 3-4 กล่อง ของจะหมดใน 4-5 วัน

แต่ถ้าใส่เหตุผลจริงลงในโพสต์ เช่น "เหลือ 15 กล่องสุดท้ายของรอบนี้ รอบหน้าทำอีกทีต้นเดือนหน้า แท็กเพื่อนที่ฝากซื้อของทุกทีไว้ก่อนของหมด" คนอ่านจะรู้สึกว่าพลาดแล้วต้องรอเป็นเดือน จึงแท็กและตัดสินใจเร็วขึ้น

ประโยคชวนแท็กที่ผูกกับเวลาแบบนี้ใช้ได้จริงกับของตามฤดูกาล ของทำมือจำนวนจำกัด หรือรอบพรีออเดอร์ที่ปิดยอดแน่นอน แต่ห้ามใช้กับสินค้าที่มีของตลอดเวลา เพราะจะโป๊ะตัวเองในโพสต์ถัดไป

เขียนแคปชันให้เพื่อนที่ถูกแท็กอ่านแล้วเข้าใจทันที ไม่ใช่รำคาญ

จุดที่หลายร้านลืมคือ คนที่ถูกแท็กมาเห็นโพสต์นี้เป็นครั้งแรก เขาไม่รู้จักร้าน ไม่รู้ราคา ไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนถึงแท็กมา ถ้าแคปชันเขียนแบบพูดกับคนที่ตามร้านอยู่แล้วเท่านั้น เพื่อนที่ถูกแท็กจะอ่านไม่รู้เรื่องแล้วเลื่อนผ่าน

แคปชันที่ดีต้องยืนได้ด้วยตัวเอง เหมือนเป็นคนแปลกหน้าเปิดเจอครั้งแรก ให้ใส่สี่อย่างนี้ครบในโพสต์เดียว คือของคืออะไร ราคาเท่าไหร่ จุดเด่นหนึ่งข้อ และจะซื้อยังไง

ตัวอย่างที่ใช้ได้จริง

"เซตขนมไทยโบราณ 4 ชิ้น 320 บาท ทำสดทุกเช้า เก็บได้ 3 วันไม่ใส่ตู้เย็น เหมาะซื้อฝากคนที่บ้าน ทักแชทหรือกดสั่งในลิงก์โปรไฟล์ได้เลยค่ะ"

ประโยคนี้อ่านจบแล้วรู้ทุกอย่างที่ต้องรู้ ไม่ต้องไถกลับไปดูโพสต์เก่าของร้าน คนที่ถูกแท็กจึงตัดสินใจได้เร็วกว่าการอ่านโพสต์ที่พูดถึงแต่ "ล็อตนี้" หรือ "เหมือนเดิม" โดยไม่บอกว่าของคืออะไร

อีกจุดที่ช่วยได้คือตอบคอมเมนต์ที่มีคนแท็กเพื่อนด้วยข้อความสั้น ๆ ต้อนรับคนใหม่ทันที เช่น "ขอบคุณที่แท็กเพื่อนมาค่ะ" แล้วแปะราคาสินค้าซ้ำอีกรอบในคอมเมนต์ เผื่อคนที่ถูกแท็กกดเข้ามาอ่านคอมเมนต์ก่อนเลื่อนขึ้นไปอ่านโพสต์

เลือกจังหวะโพสต์ที่คนอยากแท็กเพื่อนอยู่แล้วโดยธรรมชาติ

บางสินค้าไม่ต้องออกแรงชวนแท็กมาก เพราะตัวสินค้าเองมีเหตุผลให้แท็กอยู่แล้ว ให้สังเกตว่าสินค้าที่ขายอยู่ตรงกับสถานการณ์ไหนใน 3 แบบนี้บ้าง

ของที่ใช้ร่วมกันสองคนขึ้นไป เช่น เซตกินคู่ เสื้อคู่เพื่อน ของเล่นบอร์ดเกม สินค้ากลุ่มนี้แท็กเพื่อนได้แบบมีเหตุผลตรงตัว เพราะซื้อคนเดียวใช้เต็มที่ไม่ได้

ของที่ต้องซื้อถึงจำนวนหนึ่งถึงจะคุ้ม เช่น ส่งฟรีเมื่อซื้อครบ 2 ชิ้น หรือลดราคาเมื่อสั่งพร้อมกัน 3 คนขึ้นไป กลุ่มนี้แท็กเพื่อนแล้วทุกคนได้ประโยชน์จริง ไม่ใช่แค่ร้านได้ยอด

ของที่แก้ปัญหาเฉพาะกลุ่ม เช่น ของใช้คนท้อง ของใช้คนเลี้ยงแมว ของใช้คนทำงานกะดึก คนอ่านที่เจอปัญหาเดียวกันจะนึกถึงเพื่อนที่เจอปัญหาแบบเดียวกันทันที ไม่ต้องบังคับให้แท็ก

ถ้าสินค้าที่ขายอยู่ไม่เข้าสามแบบนี้เลย ให้กลับไปใช้สูตรคำถามหาชื่อคนในหัวข้อที่สอง แทนการรอให้สินค้าชวนแท็กเอง

สินค้าบางกลุ่มไปได้ทั้งสามแบบพร้อมกัน เช่น เซตปิ่นโตสองชั้นที่กินคู่กันได้ ซื้อครบสองเซตส่งฟรี แล้วยังตอบโจทย์คนที่ต้องพกอาหารไปกินที่ทำงานกับเพื่อนกะเดียวกัน ร้านที่เจอสินค้าแบบนี้ไม่ต้องคิดคำถามชวนแท็กมาก แค่บอกสถานการณ์การใช้ให้ชัดในแคปชัน คนอ่านจะนึกถึงเพื่อนที่ตรงกับสถานการณ์นั้นเอง

ของจริงจากหน้าร้าน

ตัวอย่างสมมติของร้านขายเซตของฝาก โพสต์ขายเดือนละ 8 ครั้ง ลองเทียบผลของแคปชันสามแบบที่ใช้ในรอบเดือนที่ผ่านมา

ตัวเลขในตารางเป็นตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ใช่ตัวเลขรับประกัน แต่ประเด็นที่อยากให้เห็นคือจำนวนคนถูกแท็กลดลง ในขณะที่คนที่ซื้อจริงกลับเพิ่มขึ้น เพราะการแท็กแบบมีเหตุผลได้คนที่สนใจสินค้าจริง ไม่ใช่คนที่แท็กเพื่อความไวอย่างเดียว

ถ้าคิดเป็นเซตของฝากราคา 320 บาท ต้นทุน 180 บาท กำไรต่อกล่อง 140 บาท แบบที่สามได้ลูกค้าเพิ่มจากแบบแรก 7 คน คูณกำไรต่อกล่อง เท่ากับกำไรเพิ่มขึ้น 980 บาทต่อโพสต์ โดยไม่ได้ลดราคาสักบาทเดียว

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก เปลี่ยนแค่คำ แต่ยังใช้โครงประโยคขอเหมือนเดิม เช่น เปลี่ยนจาก "แท็กเพื่อนมาดู" เป็น "อย่าลืมแท็กเพื่อนน้า" คำเปลี่ยนแต่ความรู้สึกขอยังเหมือนเดิม ให้เช็กว่าประโยคมีคำว่า "แท็ก" นำหน้าหรือเปล่า ถ้ามีแปลว่ายังเป็นการขออยู่ ให้ลองตัดคำว่าแท็กออกแล้วดูว่าประโยคยังสื่อความหมายเดิมได้ไหม

พลาดข้อที่สอง ให้ส่วนลดเฉพาะคนที่แท็ก แต่ไม่มีวิธีตรวจว่าใครแท็กจริง ทำให้ต้องมานั่งไล่อ่านคอมเมนต์เองทุกโพสต์ แล้วบางทีก็ให้ส่วนลดไม่ครบทุกคน ลูกค้าเสียความรู้สึก ถ้าจะใช้ส่วนลดผูกกับการแท็ก ให้กำหนดโค้ดง่าย ๆ ที่พิมพ์ในแชทได้ทันที แทนการอิงจากคอมเมนต์อย่างเดียว

พลาดข้อที่สาม ใช้คำถามชวนแท็กแบบเดิมซ้ำทุกโพสต์ จนเพื่อนในกลุ่มเดียวกันเห็นคำถามคล้ายเดิมทุกอาทิตย์ แล้วเริ่มรู้สึกว่าเป็นกลเม็ดขายของ ให้สลับคำถามและมุมของสินค้าไปเรื่อย ๆ อย่างน้อยเดือนละสามแบบ จะได้ไม่ซ้ำจนคนอ่านรู้ทัน

ทั้งสามข้อนี้แก้ไม่ยาก แค่ต้องกลับมาอ่านโพสต์ตัวเองในมุมของคนที่ถูกแท็ก ไม่ใช่มุมของคนขาย ลองให้เพื่อนหรือคนในครอบครัวที่ไม่ได้ตามร้านช่วยอ่านโพสต์ก่อนลงจริงสักครั้ง ถ้าเขาอ่านแล้วงงว่าทำไมถูกแท็ก หรือรู้สึกว่ากำลังถูกขอร้อง แปลว่าแคปชันยังต้องแก้อยู่

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้เปิดโพสต์เก่าที่เคยเขียนว่า "แท็กเพื่อนมาดู" ดูสักโพสต์ แล้วลองเขียนใหม่โดยตัดคำว่าแท็กออกทั้งประโยค

แทนที่ด้วยคำถามหาชื่อคนตามหัวข้อที่สอง เลือกให้ตรงกับสินค้าที่ขายดีที่สุดของร้าน

เช็กว่าแคปชันทั้งโพสต์อ่านจบแล้วรู้ราคา รู้จุดเด่น และรู้วิธีสั่งซื้อ โดยไม่ต้องไถกลับไปอ่านโพสต์เก่า

โพสต์พรุ่งนี้ลองใช้แบบใหม่ แล้วนับดูว่าคนที่ถูกแท็กมีกี่คนที่ทักเข้ามาถามต่อ เทียบกับโพสต์แบบขอแท็กครั้งก่อน ๆ