ปิดท้ายโพสต์ยังไงให้คนทักจริง ไม่ใช่แค่กดไลก์

โพสต์กระเป๋าใบใหม่ปล่อยไปตอนสองทุ่ม เช้าวันรุ่งขึ้นเปิดมาดู มีคนกดไลก์ร้อยกว่า คอมเมนต์รูปหัวใจมาสิบกว่าอัน แต่เปิดกล่องข้อความดูกลับว่างเปล่า ไม่มีใครทักเข้ามาถามสักคน

ลองไล่ดูโพสต์เก่าอีกสิบโพสต์ก็เจอแบบเดียวกัน ยอดไลก์ดูดี ยอดแชร์พอมี แต่คนที่ทักเข้ามาจริง ๆ มีแค่หนึ่งหรือสองคนต่อโพสต์ ทั้งที่รูปสวย ราคาก็ไม่ได้แพงกว่าที่อื่น

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รูปหรือราคา แต่อยู่ที่บรรทัดสุดท้ายของโพสต์ ซึ่งส่วนใหญ่จบด้วยคำว่า "สนใจทักแชทได้เลยค่ะ" แล้วก็หยุดแค่นั้น

คนที่กดไลก์กับคนที่พร้อมทักไม่ใช่คนกลุ่มเดียวกัน กดไลก์ใช้แรงแค่นิ้วโป้งจิ้มเดียว ไม่ต้องคิดอะไร แต่การทักแชทต้องพิมพ์ ต้องตัดสินใจ และต้องยอมเปิดเผยว่าตัวเองสนใจของชิ้นนี้จริง ๆ พอโพสต์จบด้วยประโยคกว้าง ๆ อย่าง "สนใจทักแชทได้เลย" สมองของคนอ่านจะเลือกทางที่ใช้แรงน้อยที่สุดคือกดไลก์แล้วเลื่อนผ่าน

อีกสาเหตุคือประโยคปิดท้ายแบบนี้ไม่ได้บอกว่าทักไปแล้วจะได้อะไร และไม่ได้ให้เหตุผลว่าทำไมต้องทักตอนนี้ ลูกค้าเลยผัดไปว่าไว้ค่อยทักทีหลัง ซึ่งส่วนใหญ่ไม่มีทีหลัง เพราะฟีดเลื่อนผ่านไปแล้วก็ลืม

ปิดท้ายด้วยคำสั่งที่ตอบง่ายกว่าคำว่า "ทักมา"

คำว่า "ทักมาเลยค่ะ" เป็นคำสั่งที่กว้างเกินไป ลูกค้าไม่รู้ว่าต้องพิมพ์อะไรตอบกลับ ให้เปลี่ยนเป็นคำสั่งที่บอกคำตอบไว้ให้เสร็จ เขาแค่พิมพ์ตามหรือกดอีโมจิก็พอ

ลองเทียบสองแบบนี้ดู

แบบเดิม "สนใจทักแชทได้เลยค่ะ"

แบบใหม่ "อยากได้สีไหน คอมเมนต์บอกเลยว่า ดำ หรือ น้ำตาล เดี๋ยวรีบตอบให้ก่อนของหมด"

แบบใหม่ลดงานที่ลูกค้าต้องคิดเหลือแค่เลือกระหว่างสองคำ ไม่ต้องพิมพ์ประโยคยาว และไม่ต้องกดเข้าไปเปิดแชทเองด้วยซ้ำ เพราะคอมเมนต์ก็นับเป็นการเริ่มคุยได้เหมือนกัน

สูตรที่ใช้ซ้ำได้กับสินค้าเกือบทุกแบบคือ ให้เลือกระหว่างสองตัวเลือกที่ตอบง่าย บวก บอกว่าจะรีบตอบกลับ เช่น "เอาไซซ์ M หรือ L คะ คอมเมนต์บอกไว้เลย ตอบไวแน่นอน" ใช้ได้ทั้งเสื้อผ้า ของกิน และของใช้ในบ้าน

ถ้าสินค้าตัวนั้นมีแบบเดียวไม่มีตัวเลือกให้เทียบ ให้เปลี่ยนจากการให้เลือกเป็นการให้พิมพ์ตัวเลขแทน เช่น "เอากี่ชิ้นคะ คอมเมนต์บอกจำนวนไว้เลย" วิธีนี้ใช้ได้ดีกับของกินหรือของใช้ที่ซื้อทีละหลายชิ้น เพราะลูกค้าไม่ต้องพิมพ์ประโยคเต็ม แค่พิมพ์ตัวเลขตัวเดียวก็จบ

ให้เหตุผลว่าทำไมต้องทักตอนนี้ ไม่ใช่พรุ่งนี้

ลูกค้าเลื่อนดูโพสต์ตอนพักเที่ยงหรือก่อนนอน ถ้าไม่มีเหตุผลให้รีบ เขาจะเก็บไว้ในหัวว่า "เดี๋ยวว่าง ๆ ค่อยทัก" ซึ่งความว่างนั้นไม่มาถึงจริง ๆ สักที

บรรทัดปิดท้ายที่ใส่เหตุผลเรื่องเวลาหรือจำนวนเข้าไป ช่วยดึงคนที่กำลังลังเลให้ตัดสินใจเร็วขึ้น โดยไม่ต้องโกหกว่าของเหลือน้อยทั้งที่มีเต็มโกดัง

ตัวอย่างที่ใช้ได้จริงและไม่ต้องโกหก

• "ล็อตนี้ตัดเย็บมา 15 ตัว ตอนนี้เหลือ 4 ตัว ทักจองไว้ก่อนได้ค่ะ"
• "ราคานี้เฉพาะของที่โพสต์วันนี้ พรุ่งนี้ขึ้นราคาตามต้นทุนใหม่ค่ะ"
• "กดสั่งวันนี้ก่อนบ่ายสาม ได้คิวส่งรอบเย็นเลยค่ะ"
• "ทัก 5 คนแรกวันนี้ แถมถุงผ้าใส่ของให้ฟรีค่ะ"

ข้อควรระวังคือต้องเป็นความจริงทุกครั้ง ถ้าบอกว่าเหลือ 4 ตัวแล้วมีคนทักมาสิบคนก็ยังขายได้ทุกคน ลูกค้าจะรู้สึกว่าโดนหลอก แล้วครั้งต่อไปจะไม่เชื่อบรรทัดปิดท้ายของร้านอีกเลย

ถ้าสินค้าตัวนั้นสต๊อกไม่มีจำกัดจริง ๆ ให้ใช้เหตุผลเรื่องเวลาแทนเรื่องจำนวน เช่น จำกัดว่าราคานี้ใช้ได้ถึงเที่ยงคืน หรือจำกัดว่าห้าคนแรกที่ทักวันนี้ได้ของแถม วิธีนี้ยังคงจริงทุกคำ เพราะเวลาผ่านไปก็หมดสิทธิ์จริง ไม่ต้องอิงกับจำนวนสต๊อกที่ควบคุมยาก

ใช้คำถามปลายเปิดที่เกี่ยวกับตัวเขาเอง ไม่ใช่ตัวสินค้า

บางโพสต์ไม่เหมาะจะเร่งให้ซื้อทันที เช่น โพสต์แนะนำของใหม่ หรือโพสต์เล่าเรื่องสินค้า กรณีนี้ให้ปิดท้ายด้วยคำถามที่ชวนคุยแทนการชวนซื้อ

คำถามที่ได้ผลคือคำถามที่ตอบได้โดยไม่ต้องคิดเรื่องเงิน และเกี่ยวกับตัวลูกค้าเอง ไม่ใช่เกี่ยวกับสินค้าอย่างเดียว

"ใครเคยมีปัญหากระเป๋าสายขาดกลางทางบ้าง คอมเมนต์เล่าให้ฟังหน่อย" ประโยคแบบนี้ดึงคนที่เจอปัญหาตรงกันให้เข้ามาคอมเมนต์ก่อน แล้วร้านค่อยตอบกลับพร้อมแนะนำสินค้าที่แก้ปัญหานั้นได้ในคอมเมนต์เดียวกัน

วิธีนี้เปลี่ยนคนอ่านที่ไม่ได้ตั้งใจซื้อ ให้กลายเป็นคนที่เริ่มคุยกับร้านก่อน พอคุยแล้วร้านมีโอกาสถามต่อและเสนอสินค้าแบบเจาะจงคนคนนั้น ซึ่งปิดการขายได้ง่ายกว่าการโพสต์ขายตรง ๆ ใส่คนที่ยังไม่มีปัญหานั้นอยู่ในหัว

คำถามแบบนี้ใช้ได้กับเกือบทุกหมวดสินค้า เช่น "ใครมีลูกเล็กแล้วหาของใช้ที่ทนบ้าง" ใช้กับของใช้เด็ก หรือ "ใครเบื่อของแต่งบ้านสีเดิม ๆ บ้าง" ใช้กับของแต่งบ้าน สิ่งสำคัญคือคำถามต้องพูดถึงปัญหาหรือสถานการณ์ของลูกค้า ไม่ใช่พูดถึงคุณสมบัติของสินค้า

วางบรรทัดปิดท้ายให้ตรงกับประเภทโพสต์

บรรทัดปิดท้ายที่ดีที่สุดไม่ใช่ประโยคเดียวที่ใช้ได้กับทุกโพสต์ แต่ต้องเปลี่ยนตามว่าโพสต์นั้นทำหน้าที่อะไร

สังเกตว่าทุกบรรทัดมีคำสั่งชัดเจนอยู่ท้ายประโยคเสมอ ไม่ปล่อยให้ลูกค้าต้องคิดเองว่าควรทำอะไรต่อ และแต่ละแบบก็สั้นพอที่จะจำไปปรับใช้ได้ทันทีโดยไม่ต้องเปิดดูซ้ำ

วิธีที่ทำได้จริงสำหรับร้านคนเดียวคือจดบรรทัดปิดท้ายทั้งหกแบบนี้เก็บไว้ในโน้ตมือถือ แยกเป็นหมวดตามประเภทโพสต์ ก่อนโพสต์ทุกครั้งเปิดโน้ตขึ้นมาดูว่าโพสต์นี้เข้าข่ายแบบไหน แล้วก๊อปประโยคที่ตรงกันไปวางท้ายโพสต์ได้เลย ไม่ต้องคิดประโยคใหม่ทุกครั้ง

ทดสอบสองแบบแล้วดูจากคนที่ทักจริง ไม่ใช่จากยอดไลก์

วิธีรู้ว่าบรรทัดปิดท้ายแบบไหนได้ผลกับร้านตัวเอง ไม่ต้องเดา ให้ลองโพสต์สินค้าตัวเดียวกันสองครั้งในสัปดาห์เดียวกัน เปลี่ยนแค่บรรทัดสุดท้าย ส่วนรูปกับเนื้อหาอื่นให้เหมือนเดิม

ครั้งแรกปิดท้ายแบบเดิมที่ใช้อยู่ประจำ ครั้งที่สองปิดท้ายด้วยแบบที่ให้เลือกสองตัวเลือก แล้วนับดูว่าครั้งไหนมีคนคอมเมนต์หรือทักแชทเข้ามามากกว่ากัน ไม่ต้องดูจากยอดไลก์เลย เพราะยอดไลก์ไม่เกี่ยวกับยอดขาย

ถ้าไม่สะดวกโพสต์ซ้ำสองครั้ง ให้เก็บบันทึกไว้ในโน้ตมือถือทุกครั้งที่โพสต์ว่าใช้บรรทัดปิดท้ายแบบไหน แล้วจดจำนวนคนที่ทักเข้ามาในวันนั้นควบคู่กันไป ทำแบบนี้สักสิบโพสต์ก็จะเริ่มเห็นว่าแบบไหนเวิร์กกับกลุ่มลูกค้าของร้านตัวเองจริง ๆ

สิ่งที่ต้องจดให้ครบสามช่องคือ วันที่โพสต์ บรรทัดปิดท้ายที่ใช้ และจำนวนคนที่คอมเมนต์หรือทักแชท ไม่ต้องจดยอดไลก์เพราะไม่ได้ช่วยตัดสินใจอะไร พอครบสิบโพสต์ให้ไล่ดูว่าบรรทัดแบบไหนซ้ำอยู่ในกลุ่มที่มีคนทักเยอะที่สุด แล้วใช้แบบนั้นเป็นหลักไปก่อน

ของจริงจากหน้าร้าน

ตัวอย่างสมมติของร้านขายกระเป๋า โพสต์รูปกระเป๋าใบเดียวกัน มีคนเห็นโพสต์ใกล้เคียงกันทั้งสองครั้ง

ยอดไลก์ของทั้งสองโพสต์ใกล้เคียงกันมาก ต่างกันแค่ 4 คน แต่จำนวนคนที่คอมเมนต์หรือทักแชทต่างกันเกือบหกเท่า เป็นตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพเท่านั้น ไม่ใช่ตัวเลขรับประกันว่าร้านอื่นจะได้ผลเท่ากัน

สิ่งที่เปลี่ยนมีอย่างเดียวคือบรรทัดสุดท้าย รูปเดิม ราคาเดิม ช่วงเวลาโพสต์ใกล้เคียงกัน สิ่งที่ทำให้ต่างกันคือการให้คำสั่งที่ตอบง่ายกว่า ไม่ใช่การเปลี่ยนตัวสินค้าหรือลดราคา

อีกตัวอย่างหนึ่งจากร้านขายขนมโฮมเมด เดิมปิดท้ายด้วย "สนใจทักไลน์ได้เลยค่ะ" แล้วเปลี่ยนเป็น "เอากล่องเล็กหรือกล่องใหญ่คะ คอมเมนต์บอกไว้เลย" ผลที่สังเกตได้คือคนคอมเมนต์ถามต่อในโพสต์เพิ่มขึ้นชัดเจน เพราะคำถามเจาะจงกว่าทำให้ตอบง่ายกว่าการต้องเปิดแอปอื่นไปทักไลน์เอง

จุดที่คนพลาดบ่อย

พลาดข้อแรก ใส่คำสั่งหลายอย่างในบรรทัดเดียว เช่น "ทักแชทหรือคอมเมนต์หรือกดสั่งในลิงก์ก็ได้ค่ะ" ยิ่งให้ทางเลือกเยอะ ลูกค้ายิ่งลังเลว่าจะทำทางไหนดี สุดท้ายเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลย ให้เลือกคำสั่งเดียวที่อยากให้เขาทำมากที่สุด แล้วพูดถึงแค่ทางนั้นทางเดียว

พลาดข้อที่สอง ใช้คำเร่งจนดูเหมือนหลอกลวง เช่น เขียนว่าเหลือชิ้นสุดท้ายทุกโพสต์ ทั้งที่มีของเต็มโกดัง ลูกค้าประจำจะจับได้เร็วว่าร้านนี้พูดไม่จริง แล้วจะเลิกเชื่อบรรทัดปิดท้ายไปเลย ให้ใช้ตัวเลขจริงเท่านั้น ถ้าของเหลือเยอะให้เปลี่ยนไปใช้เหตุผลเรื่องเวลาแทนเรื่องจำนวน

พลาดข้อที่สาม เปลี่ยนบรรทัดปิดท้ายแล้วเลิกใช้เร็วเกินไป ลองแค่โพสต์เดียวแล้วสรุปว่าไม่เห็นผล ทั้งที่หนึ่งโพสต์ไม่พอตัดสินอะไร ต้องลองอย่างน้อยสิบโพสต์ขึ้นไปถึงจะเห็นแนวโน้มที่ชัดเจนของร้านตัวเอง

สรุปสั้น ๆ

คืนนี้เปิดโพสต์ล่าสุดของร้านขึ้นมาดูบรรทัดสุดท้าย ถ้ายังจบด้วยคำว่า "สนใจทักแชทได้เลยค่ะ" ให้เปลี่ยนเป็นคำสั่งที่ให้เลือกระหว่างสองตัวเลือก

พรุ่งนี้โพสต์ใหม่ ลองใช้บรรทัดปิดท้ายแบบนั้นดู แล้วนับจำนวนคนที่คอมเมนต์หรือทักแชทเทียบกับโพสต์ก่อนหน้า

ทำแบบนี้ต่อเนื่องสักสิบโพสต์ จะเริ่มเห็นว่ายอดไลก์กับยอดทักจริงไม่ใช่เรื่องเดียวกัน